Ὁ πραγματικὸς λοιπὸν πόλεμος, ποὺ θὰ μᾶς ἐπιτρέψη νὰ μάθουμε νὰ ζοῦμε, μειώνοντας διαρκῶς τὸν πόνο τοῦ βίου, εἶναι ἤδη ἐν ἐξελίξει. Ἁπλῶς μόλις τὰ τελευταία χρόνια, μὲ καθαρὰ οἰκονομικὰ προσχήματα, γίνεται ἤδη ἀντιληπτὸς ἀπὸ ὅλο καὶ μεγαλύτερο τμῆμα τῶν πληθυσμῶν.
Ὁ ἄλλος πόλεμος, πού, θεωρητικῶς, ἐπίσης πλησιάζει, ὁ ἐθνικός, εἶναι μία ἄλλη ὑπόθεσις, ποὺ κι αὐτή, μὲ τὴν σειρά της, θὰ λειτουργήσῃ «προσθετικῶς» στὸν ἀγῶνα ποὺ ξεκινήσαμε ὡς Ἀνθρωπότης. Νὰ ἔχουμε πάντα ὅμως κατὰ νοῦ πὼς αὐτὸς ὁ πόλεμος, ὁ ἐθνικός, καθὼς καὶ ὁ ἤδη ἐν ἐξελίξει οἰκονομικός, θὰ εἶναι μόνον μικρὰ ἐπεισόδια ἐμπρὸς στὸν ἄλλον, τὸν μεγάλο καὶ τὸν μακροχρόνιο, ποὺ ἔναν σκοπὸ ὑπηρετεῖ: τὴν ἀπελευθέρωσιν τοῦ Ἀνθρώπου!!!
Συνέχεια →

Εἴπαμε, πολλὲς φορές, πὼς ὅταν ἕνα σῶμα πάσχῃ τότε ἢ θὰ πεθάνη ἢ θὰ ἀγωνισθῆ γιὰ νὰ ξεπεράσῃ τὶς παθήσεις του. Τὰ δὲ πάσχοντα, τὰ μεμολυσμένα τμήματά του, ἢ ποὺ θὰ ἀποκοποῦν, γιὰ νὰ συνέλθῃ τὸ σῶμα, ἢ ποὺ θὰ καταπιοῦν τὰ ὑγειῆ του μέρη καὶ θὰ ἐπιφέρουν ταχύτερα τὸν θάνατό του.

Συνέχεια →

Τὸ σημαντικότερον σημεῖον τῆς ζῳῆς μας εἶναι ἐκεῖνο ποὺ τοποθετοῦμε ἑαυτὸν σὲ μία διαδρομή.
Τὴν διαδρομὴ ποὺ θὰ μᾶς καθορίσῃ καὶ τὴν συνολική μας στάσιν.
Αὐτὴν ποὺ ἤ θὰ ἐμπεριέχη τὴν δημιουργικότητα, τὴν ἀλήθεια, τὸ φῶς, ἢ δὲν θὰ τὰ ἐμεριέχη. Συνέχεια →

Ἐὰν πραγματικὰ θέλουμε, ἀπὸ καρδιᾶς, νὰ εὕρουμε ἐλευθέρα Πατρίδα καὶ νὰ ἀνακτήσουμε τοὺς βαθμοὺς ἐλευθερίας μας, σιγὰ σιγὰ πρέπει νὰ ἀποδεκτοῦμε τὴν μία καὶ ἀναγκαία πραγματικότητα: Ἐὰν δὲν ξεφύγουμε ἀπὸ τὰ χαλάσματα, δὲν ἔχουμε πιθανότητες νὰ «κτίσουμε» κάτι σταθερὸ καὶ ἀσφαλές. Συνέχεια →

Ἤ θὰ τὸν δημιουργήσουμε…

Ἡ στασιμότης, ἡ παθητικότης καὶ ἡ ἡττοπάθεια ΔΕΝ μᾶς ταιριάζουν.
Ἤ θὰ ἀγωνισθοῦμε, ἐκεῖ ποὺ πρέπει τοῦ κάθε ἑνός, ἤ ἄς  μὴν …κλαῖμε!!!
Ἤ θὰ ἀνακαλύψουμε ἐκ νέου τὴν ζωή, ἤ, συγγνώμη…
…χάσαμε πρὶν τὴν ἔναρξιν τοῦ ἀγῶνος. Συνέχεια →