Ὅσο κι ἐὰν τὸ ἀποφεύγουμε..
Ὅσο κι ἐὰν μᾶς τρομάζῃ…
Ὅσο κι ἐὰν ἔχουμε κουρασθῆ…
Ὅσο κι ἐὰν αἰσθανόμεθα ἐδῶ καὶ καιρὸ ἡττημένοι…
Ὅσο κι ἐὰν ἡ «λογικὴ» μᾶς ὑπαγορεύει νὰ παραιτηθοῦμε…
Ὅσο κι ἐὰν θὰ προτιμούσαμε νὰ κρυφθοῦμε ἀπὸ τὸ …«Μοιραῖον»…
…δὲν ὑπάρχει ἄλλος τρόπος γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ διαφυλάξουμε στοιχειωδῶς κάτι ἀπὸ ὅσα ἀπαιτεῖται νὰ διαφυλαχθοῦν, πρὸ κειμένου νὰ ἐπιβιώσουμε. Συνέχεια →

Ἐὰν αἰσθάνομαι πὼς κάτι στὴν ζωή μου εἶναι λάθος….
Ἐὰν εἶτε ἡ διαίσθησις, εἶτε ἁπλῶς ἡ αἴσθησις, μοῦ θυμίζουν καθημερινῶς πὼς κάτι δὲν εἶναι καλό, δίχως ἀπαραιτήτως νὰ μπορῶ νὰ τὸ προσδιορίσω.
Τότε, συνήθως, ὅταν αὐτὰ τὰ συναισθήματα καταλαμβάνουν ὅλο καὶ μεγαλύτερο χῶρο, ἐγὼ πρέπει κάτι νὰ ἀφήσω, μικρὸ ἤ μεγάλο. Τὸ τὶ εἶναι αὐτό, τὸ πόσο σημαντικό, τὸ πόσο προστατευμένο τὸ ἔχω, εἶναι μία ἄλλη ὑπόθεσις, ποὺ θὰ τὰ ἐξετάσω ἀργότερα.
Γιὰ τὴν ὥρα, ὅταν αὐτὰ τὰ συναισθήματα καὶ οἱ διαισθήσεις μὲ κατακλύζουν, τότε ἔχω σαφεῖς ἐνδείξις πὼς κάτι στὴν ζωή μου πρέπει νὰ ἀλλάξῃ. Συνέχεια →

Ἀνατολὴ… Δύσις…
Στὸν βοῤῤᾶ καὶ στὸν Νότο…
Τῆς ὀμορφιᾶς περίσσευμα!!! Συνέχεια →

Πρῶτα λοιπὸν θὰ ἀποφασίσουμε, μόνοι μας, τὸ ἐὰν ἀντέχουμε ἀκόμη λίγο (κι ἀκόμη λίγο… καὶ ἀκόμη… καὶ ἀκόμη…!!!) νὰ παραμένουμε φυλακισμένοι καὶ μετά, ἐὰν ἔχουμε κατανοήση πλήρως τὰ γιατί μας, τότε ναί, οἱ φυλακὲς εἶναι περιττές. Συνέχεια →