Καὶ πρέπει ἐπὶ τέλους νὰ βγοῦμε στὸν Ἥλιο… Στὸ πραγματικὸ Φῶς… Ὄχι στὰ ὑποκατάστατά του.
Χορτάσαμε συμβιβασμούς… Καὶ πρέπει ἐπὶ τέλους νὰ σηκώσουμε κεφάλι… Νὰ αἰσθανθοῦμε Ἄνθρωποι καὶ νὰ ἀφήσουμε πίσω μας τὰ ὑποζύγια. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Ὥρα μας νὰ παύσουμε νὰ εἴμαστε βολεμένοι, ἀνήθικοι, αὐτοκτονικοί…
Ἕνα ἀπὸ τὰ ὅπλα ποὺ μᾶς πολυδιαφημίζουν τὰ τελευταῖα χρόνια εἶναι τὰ βιολογικὰ ὅπλα. Εἶναι τὰ διάφορα στελέχη ἰῶν καὶ μικροβίων, ποὺ ἐντὸς τῶν ἐργαστηρίων ἔχουν γίνῃ ἄτρωτα. Εἶναι αὐτὰ ποὺ μετατρέπουν μίαν ἁπλῇ γρίπη σὲ γενοκτονία.
Βέβαια, κατὰ πῶς συνηθίζουν, πρῶτα ἐξασφαλίζουν τὸ ὅποιον ἀντίδοτον καὶ μετὰ φροντίζουν νὰ ἐξαπολύσουν τὸ ὅποιο πρόβλημα ἀνᾲ τὴν ὑφήλιο. Δῆλα δή, πρῶτα ἐξασφαλίζουν τὴν δική τους, ἴσως καὶ κάποιων ἄλλων πιστῶν τους, ποὺ θὰ μποροῦν νὰ διαθέσουν μεγάλα χρηματικὰ ποσά, ἐπιβίωσιν, καὶ μετὰ ἀφήνουν ἐλεύθερα, ἔως κι ἀνεξέλεγκτα τὰ γεγονότα νὰ τρέξουν… Ποιός νοιάζεται; Συνέχεια
Θέλουμε λοιπόν ἕναν νέον Μέγα Ἀλέξανδρο;
Κι ἐγὼ τὸν θέλω… Μόνον ποὺ ἐγὼ τὸν θέλω γιὰ τελείως διαφορετικοὺς λόγους ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τὸν θέλουν κάποιοι ἄλλοι…
Ὄχι διότι τιμῶ λιγότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους τὴν Ἱστορία μου, ἀλλὰ γιατὶ γνωρίζω πολὺ καλὰ τὸ τὶ σημαίνει ἕνας στρατηλάτης βεληνεκοῦς Μεγάλου Ἀλεξάνδρου. Γνωρίζω τὸν σκοπό του καὶ γνωρίζω τὰ τιμήματα ποὺ θὰ κληθοῦν νὰ πληρώσουν ὅλοι αὐτοὶ ποὺ θὰ τὸν ἀκολουθήσουν. Γνωρίζω τὸν πόνο ποὺ θὰ ἀφήση πίσω του. Γνωρίζω τὴν δόξα ποὺ θὰ προπορεύεται τῶν βημάτων του. Γνωρίζω ὅμως ἀκόμη καὶ τὴν εὐθύνη του, ποὺ ἐὰν δὲν τὴν ἀναλάβῃ ἐξ ὁλοκλήρου, πίσω του θὰ μείνουν νέα ῥημάδια, σὰν αὐτὰ ποὺ ἄφησε ὁ προηγούμενος.
Διότι ἄφησε πολλὰ ῥημάδια πίσω του ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος. Πολλοὶ οἱ ἐπίγονοι καὶ λιγοστὲς οἱ ἱκανότητές τους, ἀναλογικῶς μὲ αὐτὲς τοῦ Ἀλεξάνδρου. Κι ἀν τὶ καλοῦ ἔσπειραν θάνατο…
Συνέχεια
Ξεπεσμένοι…
Διαβάζω κι ἀκούω συχνὰ γιὰ κάποιους, στὴν πλειοψηφία τους ἐπωνύμους, ποὺ σήμερα, μετὰ ἀπὸ πολυετεῖς δόξες καὶ ἄφθονο χρῆμα, διαβιοῦν σὲ κάτι μικρὰ διαμερισματάκια ἤ, ἀκόμη καί, σὲ ὑπόγεια βρωμερά, τρισάθλια καὶ παγωμένα. Καὶ τὰ ἐπιφωνήματα θλίψεως, ἢ ἀκόμη καὶ ὀργῆς, ἀπὸ τοὺς συμπολῖτες μας γιὰ τὴν …κατάντια τους, εἶναι τόσο ἔντονα, ποὺ τελικῶς σὲ παρασύρουν στὸ νὰ τοποθετηθῇς συμπονετικὰ γιὰ τὸν (ἂς ποῦμε) πάσχοντα.
Δυστυχῶς μας.
Χαρὰ τῶν …καλομηνάκηδων!!!
Ἕκτωρ κι Ἀνδρομάχη
Κάποιοι φίλοι, συχνὰ πυκνά, μέσα σὲ ὅλην αὐτὴν τὴν κατάντια, ἀρνῶνται νὰ ἀπολαύσουν τὴν καθημερινότητα, μὲ τὰ ὅποια καλὰ ἢ στραβά της. Κλείνονται σιγὰ σιγὰ στοὺς ἑαυτούς τους, στιγματίζουν κάθε προσπάθεια ἀντιμετωπίσεως τῶν ἰσοπεδωτικῶν μηχανισμῶν, ἐνᾦ ἀρνῶνται νὰ συνειδητοποιήσουν πὼς γιὰ νὰ ἐξέλθῃ κάποιος νικητὴς ἀπὸ ἕναν πόλεμο (τὸν ὁποιονδήποτε) ὀφείλει στὸν ἑαυτόν του νὰ πιστεύῃ πρῶτος αὐτὸς στὴν νίκη καί, κυρίως, στὴν ζωή. Συνέχεια
Γύρισα σπίτι!!!
Ἤμουν 15 χρόνια στὴν Ἀγγλία, στὸ ἐξωτερικό. Πρῶτα φοιτητής, μετὰ ἐργαζόμενος ὅπως οἱ περισσότεροι. Γνώρισα πολὺ καὶ διαφορετικὸ κόσμο. Ἀνθρώπους ποὺ πλήγωσα καὶ ἀνθρώπους που μὲ πλήγωσαν, ἀνθρώπους ποὺ συγχώρησα καὶ ἀνθρώπους ποὺ μὲ συγχώρησαν. Ὅλα μέσα στὴν ζωὴ εἶναι. Ἐργάσθηκα μοιράζοντας φυλλάδια στὸν δρόμο, σὲ γραφεῖο, μπουγατσατζής, σαντουϊτσάς, ψήστης καὶ τυλικτὴς σουβλακίων. Πέρασα μέσα ἀπὸ ὅλα τὰ στάδια τῆς ἐργασίας, ὑπάλληλος, ὑπεύθυνος, μάνατζερ καὶ ἰδιοκτήτης. Ἔζησα σὲ ὀκτὼ διαφορετικὰ σπίτια, ἀπὸ σάπια ὑπόγεια μέχρι πολυτελῆ διαμερίσματα. Ἔκανα σχέσεις καὶ φίλους καὶ κρατῶ μόνον τὶς ὄμορφες ἀναμνήσεις. Συνέχεια