«Μοῦ ἔφαγαν τὰ συκώτια», ἀκοῦμε συχνὰ πυκνὰ νὰ ὁμολογοῦν οἱ συνάνθρωποί μας.
«Μᾶς ἔφαγαν τὰ συκώτια», μαρτυροῦμε ὅλοι μας, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, διαβιώντας στὸν κόσμο τῶν καταχραστῶν, τῶν δοσιλόγων, τῶν ἐξαγορασμένων, τῶν ἀτίμων, τῶν ἀδίκων καὶ τῶν ὑπανθρώπων…
Ναί, μᾶς τὰ «ἔφαγαν» καὶ μᾶς τὰ «κατατρώγουν», ὅσο ἀκόμη κρατοῦμε μέσα μας δεμένο τὸν (ἑαυτόν μας) Προμηθέα!
Τόκυο…
Γνωρίζουν τὶ ἐπικαλοῦνται…
…ἀκόμη κι ἐὰν …δὲν γνωρίζουν!!!
Μήπως εἶναι μισέλληνες;
Μήπως εἶναι μισάνθρωποι;
Ἤ μήπως τίποτα ἀπό αὐτά καί ἁπλῶς ἀναμένουν (ἐπὶ τέλους) νά ἀλλάξῃ σέ αὐτόν τόν τόπο κάτι πρός τό καλλίτερον;
Γιὰ ἀρχὴ θὰ πρέπη νὰ κατανοήσουμε πὼς ναί, πάντα, παντοῦ γύρω μας, ὑπάρχουν καὶ οἱ μισάνθρωποι.
Ὑπάρχουν φυσικά, ἐπίσης σὲ μεγάλες δόσεις, ἀρκετοὶ μισέλληνες, ἑλληνογενεῖς ἢ μή, μὰ παραλλήλως ὑπάρχουν καὶ ἀρκετοὶ ἐντεταλμένοι, ποὺ γιὰ ἀστεία ἀνταλλάγματα, ἐνσπείρουν συνειδητῶς ζιζάνια καὶ δηλητήρια μέσα στὶς κοινωνίες μας. Εἶναι, βλέπετε, χρήσιμος πάντα ὁ διαχωρισμὸς κάθε εἴδους, ἀλλὰ καὶ ἐξυπηρετικὲς οἱ κοινωνικὲς διασπάσεις.
Σὲ γενικὲς γραμμὲς ὅμως στὴν ἀνθρωπότητα τὸ μῖσος, ἐὰν δὲν καλλιεργηθῇ ἐντέχνως, ἀπὸ θρησκευτικές, κρατικὲς ἢ κομματικὲς προπαγάνδες, δὲν εἶναι ἔμφυτον. Ὁ ἄνθρωπος, γενικῶς, ὅπως δὲν ἀρέσκεται στὸ νὰ τὸν μισοῦν, ἔτσι καὶ δὲν μισεῖ.
Ἀλλὰ αὐτὰ συμβαίνουν σὲ γενικὲς γραμμὲς καὶ μόνον.
Μποροῦμε λοιπόν, μὲ κάθε εὐκαιρία, νὰ ἀναμασσοῦμε τὰ «περασμένα μεγαλεία» μας, νὰ τὰ διηγώμεθα γιὰ νὰ κλαῖμε…
Μποροῦμε ἀκόμη καὶ νὰ παρηγορούμεθα ἀπὸ τὰ ἔργα τῶν προγόνων μας, πατώντας ἐπάνω σὲ αὐτὰ καὶ …ψηλώνοντας καθημερινῶς κάτι πόντους…
Μποροῦμε ἴσως ἀκόμη καὶ νὰ θεωροῦμε πὼς ἐφ΄ ὅσον τυγχάνουμε ἀπόγονοι μεγάλων προγόνων, δικαιούμεθα καὶ τοῦ ἀναλόγου σεβασμοῦ…
Κι ὅλα αὐτά, ὡς συνήθως, δίχως νὰ πληρώνουμε τὰ σχετικὰ τιμήματα, ποὺ θὰ μᾶς μετατρέψουν σὲ ἀξίους ἀπογόνους, μεγάλων προγόνων, ἀν τὶ αὐτοῦ ποὺ σήμερα ἐμφανίζουμε: τῶν ξεπεσμένων …συγγενῶν! Συνέχεια
Μοῦ λέει λοιπὸν νὰ ἐξακολουθήσω ἀμέριμνη τὸν ὕπνο μου γιὰ νὰ μὴ ταράξω τὴν (ἐπισήμως) λεηλασία, μὰ στὴν κυριολεξία (ἀνεπίσημο) γενοκτονία μου.
Μοῦ λέει λοιπόν, γιὰ μίαν ἀκόμη φορά, νὰ βγάλω τὸν σκασμό, νὰ ἐξακολουθήσω τὸν ὕπνο μου καὶ νὰ μὴν ἀνησυχῶ γιὰ κάτι. Τὸ ἔγκλημα θὰ ὀλοκληρωθῆ καθ’ ὅσον ἐγὼ θὰ κοιμᾶμαι ἀμέριμνη….
Ἔτσι μοῦ λέει…
Κι ἔχει δίκαιον… Ἀπόλυτο!!!
Μοῦ ζητᾶ στὴν πραγματικότητα νὰ ἐπαναλάβω ὅλα ὅσα ἐδῶ καὶ αἰῶνες ἀμέριμνη καὶ κοιμισμένη καὶ χαζοχαρούμενη πράττω…
Γιατί ξαφνιάζομαι καί ὀργίζομαι λοιπόν;
Μήπως διότι μοῦ θυμίζει πώς εἶμαι ὁ μοναδικός λαός παγκοσμίως πού δέν θέλησε νά κληρονομήσῃ, νά διατηρήσῃ καί νά ἐπαυξήσῃ τήν κληρονομία του;. Συνέχεια
Πρὸ μερικῶν ἐτῶν εἶχα ἀναφερθῆ στὴν Ἀνάστασιν τοῦ Γένους, πού, κατ’ ἐμέ, δὲν γίνεται νὰ περιλαμβάνῃ κάτι ἀπὸ ὅσα μᾶς ἔμαθαν ἔως σήμερα γιὰ …θέσφατα. Δὲν ὑπάρχουν …ἱερὲς ἀγελάδες καὶ δὲν ὑπάρχει γνωστὴ συνταγὴ γιὰ τὴν πορεία μας πρὸς τὴν Ἐλευθερία.
Χωνεύουμε ἁπλῶς, γιὰ ἀρχή, πὼς ὅσο δοῦλοι ἤμασταν ἐπὶ τουρκοκρατίας καὶ ῥωμαιοκρατίας, ἄλλο τόσο εἴμαστε καὶ σήμερα.
Συνειδητοποιοῦμε, πάντα γιὰ ἀρχή, πὼς ἡ Ἐπανάστασις πού, ἐπισήμως, ξεκίνησε τὸ 1821, δὲν ἔχει τελειώση ἀφ΄ ἑνός, ἀλλὰ πὼς ἀφ΄ ἑτέρου ἐκείνη ἡ περίοδος ἦταν ἁπκλῶς ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ ἐπεισόδια, ποὺ μᾶς συνέβησαν, πρὸ κειμένου νὰ διακρίνουμε τὴν διαδρομὴ ποὺ ἀπαιτεῖται νὰ διανύσουμε πρὸς τὴν Ἐλευθερία.
Γιὰ ἀρχὴ λοιπὸν χρέος μας εἶναι νὰ γκρεμίσουμε τὰ τείχη ποὺ θεωροῦμε πὼς μᾶς ἀπομονώνουν ἀπὸ τοὺς γύρω μας. Ὥρα μας νὰ δοῦμε πὼς ὅλα ὅσα ἀντιμετωπίζουμε προέρχονται ἀπὸ ἕνα αἴτιον: τὸν ἔλεγχό μας. Γιὰ νὰ παύσῃ ὁ ἔλεγχός μας, πρέπει νὰ ἀκυρωθοῦν οἱ ἐπίπλαστες ἀντιλήψεις μας γιὰ τὸν κόσμο, νὰ ἐπανεξετάσουμε τὸ ποιὸς εἶναι ἢ ὄχι ἐχθρὸς καὶ νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς τὰ περισσότερα ἀπὸ τὰ προβλήματά μας εἶναι ἀνύπαρκτα. Συνέχεια
