Μποροῦμε λοιπόν, μὲ κάθε εὐκαιρία, νὰ ἀναμασσοῦμε τὰ «περασμένα μεγαλεία» μας, νὰ τὰ διηγώμεθα γιὰ νὰ κλαῖμε…
Μποροῦμε ἀκόμη καὶ νὰ παρηγορούμεθα ἀπὸ τὰ ἔργα τῶν προγόνων μας, πατώντας ἐπάνω σὲ αὐτὰ καὶ …ψηλώνοντας καθημερινῶς κάτι πόντους…
Μποροῦμε ἴσως ἀκόμη καὶ νὰ θεωροῦμε πὼς ἐφ΄ ὅσον τυγχάνουμε ἀπόγονοι μεγάλων προγόνων, δικαιούμεθα καὶ τοῦ ἀναλόγου σεβασμοῦ…
Κι ὅλα αὐτά, ὡς συνήθως, δίχως νὰ πληρώνουμε τὰ σχετικὰ τιμήματα, ποὺ θὰ μᾶς μετατρέψουν σὲ ἀξίους ἀπογόνους, μεγάλων προγόνων, ἀν τὶ αὐτοῦ ποὺ σήμερα ἐμφανίζουμε: τῶν ξεπεσμένων …συγγενῶν! Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Ὕπνος βαθὺς καὶ (πρό)-αἰώνιος ποὺ μᾶς ἀρέσει…
Μοῦ λέει λοιπὸν νὰ ἐξακολουθήσω ἀμέριμνη τὸν ὕπνο μου γιὰ νὰ μὴ ταράξω τὴν (ἐπισήμως) λεηλασία, μὰ στὴν κυριολεξία (ἀνεπίσημο) γενοκτονία μου.
Μοῦ λέει λοιπόν, γιὰ μίαν ἀκόμη φορά, νὰ βγάλω τὸν σκασμό, νὰ ἐξακολουθήσω τὸν ὕπνο μου καὶ νὰ μὴν ἀνησυχῶ γιὰ κάτι. Τὸ ἔγκλημα θὰ ὀλοκληρωθῆ καθ’ ὅσον ἐγὼ θὰ κοιμᾶμαι ἀμέριμνη….
Ἔτσι μοῦ λέει…
Κι ἔχει δίκαιον… Ἀπόλυτο!!!
Μοῦ ζητᾶ στὴν πραγματικότητα νὰ ἐπαναλάβω ὅλα ὅσα ἐδῶ καὶ αἰῶνες ἀμέριμνη καὶ κοιμισμένη καὶ χαζοχαρούμενη πράττω…
Γιατί ξαφνιάζομαι καί ὀργίζομαι λοιπόν;
Μήπως διότι μοῦ θυμίζει πώς εἶμαι ὁ μοναδικός λαός παγκοσμίως πού δέν θέλησε νά κληρονομήσῃ, νά διατηρήσῃ καί νά ἐπαυξήσῃ τήν κληρονομία του;. Συνέχεια
Ὥρα ἀναθεωρήσεων…
Πρὸ μερικῶν ἐτῶν εἶχα ἀναφερθῆ στὴν Ἀνάστασιν τοῦ Γένους, πού, κατ’ ἐμέ, δὲν γίνεται νὰ περιλαμβάνῃ κάτι ἀπὸ ὅσα μᾶς ἔμαθαν ἔως σήμερα γιὰ …θέσφατα. Δὲν ὑπάρχουν …ἱερὲς ἀγελάδες καὶ δὲν ὑπάρχει γνωστὴ συνταγὴ γιὰ τὴν πορεία μας πρὸς τὴν Ἐλευθερία.
Χωνεύουμε ἁπλῶς, γιὰ ἀρχή, πὼς ὅσο δοῦλοι ἤμασταν ἐπὶ τουρκοκρατίας καὶ ῥωμαιοκρατίας, ἄλλο τόσο εἴμαστε καὶ σήμερα.
Συνειδητοποιοῦμε, πάντα γιὰ ἀρχή, πὼς ἡ Ἐπανάστασις πού, ἐπισήμως, ξεκίνησε τὸ 1821, δὲν ἔχει τελειώση ἀφ΄ ἑνός, ἀλλὰ πὼς ἀφ΄ ἑτέρου ἐκείνη ἡ περίοδος ἦταν ἁπκλῶς ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ ἐπεισόδια, ποὺ μᾶς συνέβησαν, πρὸ κειμένου νὰ διακρίνουμε τὴν διαδρομὴ ποὺ ἀπαιτεῖται νὰ διανύσουμε πρὸς τὴν Ἐλευθερία.
Χρέος μας
Γιὰ ἀρχὴ λοιπὸν χρέος μας εἶναι νὰ γκρεμίσουμε τὰ τείχη ποὺ θεωροῦμε πὼς μᾶς ἀπομονώνουν ἀπὸ τοὺς γύρω μας. Ὥρα μας νὰ δοῦμε πὼς ὅλα ὅσα ἀντιμετωπίζουμε προέρχονται ἀπὸ ἕνα αἴτιον: τὸν ἔλεγχό μας. Γιὰ νὰ παύσῃ ὁ ἔλεγχός μας, πρέπει νὰ ἀκυρωθοῦν οἱ ἐπίπλαστες ἀντιλήψεις μας γιὰ τὸν κόσμο, νὰ ἐπανεξετάσουμε τὸ ποιὸς εἶναι ἢ ὄχι ἐχθρὸς καὶ νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς τὰ περισσότερα ἀπὸ τὰ προβλήματά μας εἶναι ἀνύπαρκτα. Συνέχεια
Χορτάσαμε καταχνιά…
Καὶ πρέπει ἐπὶ τέλους νὰ βγοῦμε στὸν Ἥλιο… Στὸ πραγματικὸ Φῶς… Ὄχι στὰ ὑποκατάστατά του.
Χορτάσαμε συμβιβασμούς… Καὶ πρέπει ἐπὶ τέλους νὰ σηκώσουμε κεφάλι… Νὰ αἰσθανθοῦμε Ἄνθρωποι καὶ νὰ ἀφήσουμε πίσω μας τὰ ὑποζύγια. Συνέχεια
Ὥρα μας νὰ παύσουμε νὰ εἴμαστε βολεμένοι, ἀνήθικοι, αὐτοκτονικοί…
Ἕνα ἀπὸ τὰ ὅπλα ποὺ μᾶς πολυδιαφημίζουν τὰ τελευταῖα χρόνια εἶναι τὰ βιολογικὰ ὅπλα. Εἶναι τὰ διάφορα στελέχη ἰῶν καὶ μικροβίων, ποὺ ἐντὸς τῶν ἐργαστηρίων ἔχουν γίνῃ ἄτρωτα. Εἶναι αὐτὰ ποὺ μετατρέπουν μίαν ἁπλῇ γρίπη σὲ γενοκτονία.
Βέβαια, κατὰ πῶς συνηθίζουν, πρῶτα ἐξασφαλίζουν τὸ ὅποιον ἀντίδοτον καὶ μετὰ φροντίζουν νὰ ἐξαπολύσουν τὸ ὅποιο πρόβλημα ἀνᾲ τὴν ὑφήλιο. Δῆλα δή, πρῶτα ἐξασφαλίζουν τὴν δική τους, ἴσως καὶ κάποιων ἄλλων πιστῶν τους, ποὺ θὰ μποροῦν νὰ διαθέσουν μεγάλα χρηματικὰ ποσά, ἐπιβίωσιν, καὶ μετὰ ἀφήνουν ἐλεύθερα, ἔως κι ἀνεξέλεγκτα τὰ γεγονότα νὰ τρέξουν… Ποιός νοιάζεται; Συνέχεια