…ὅσο κι ἐὰν σκούζουν τὰ ἔμμισθα ὀρθοπολιτικὰ φασισταριά.
Ὅσο κι ἐὰν λυσσοῦν τὰ μισθοφορικὰ στρατεύματα τοῦ κάθε πSoros.
Ξυπνοῦν οἱ Ἕλληνες, ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ Εὐρωπαῖοι, ἀργὰ ἀλλὰ σταθερά…
Ξυπνοῦν γιατὶ τοὺς ἀπειλοῦν μὲ ἀφανισμὸ ὁ ὀρθοπολιτικὸς ἐσμὸς τοῦ πλανήτου.
Ξυπνᾶ τὸ ἔνστικτον τῆς ἐπιβιώσεως, παρὰ τὶς ἀντιξοότητες… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Λογικοὶ καὶ …παράφρονες!!!
Οἱ ἀρχαῖοι Σπαρτιᾶτες ἦσαν διαρκῶς σὲ ἐμπόλεμο κατάστασιν μὲ τοὺς γείτονές τους (κι ὄχι μόνον!).
Τοὺς ἀντιπάλους τους τοὺς χρησιμοποιοῦσαν, κατὰ κάποιον τρόπο, ὡς μέσον …προπονήσεώς των.
Αὐτὸ τοὺς κρατοῦσε μονίμως σὲ …«φόρμα», ἐνᾦ ἅπαντες οἱ ἐχθροί τους τοὺς ὑπελόγιζαν πολὺ στὰ πεδία τῶν μαχῶν.
Ὑπ΄ ὄψιν βεβαίως πὼς οὐδέποτε οἱ Σπαρτιάτες ἐξόντωσαν τοὺς ἀντιπάλους τους (πλὴν τῶν ἀλλοφύλων Περσῶν), διότι ἔπρεπε νὰ ἔχουν κάποιους γιὰ νὰ …«προπονῶνται» (καὶ ὄχι μόνον!!!). Συνέχεια
Ῥαγιαδισμός, ὑποτέλεια καὶ «σύνδρομον τῆς Στοκχόλμης»
Συνήθως ἀσχολούμεθα μόνον μὲ τὸ πῶς συμπεριφέρονται οἱ συμπολῖτες μας στοὺς ἐθνικούς μας κινδύνους. Κυττᾶμε τὸ ἐὰν ἀγαποῦν, ἢ ὄχι, τὴν Πατρίδα μας, τὸ ἐὰν λειτουργοῦν ὑπὲρ ἢ κατὰ τῆς Ἐθνικῆς συνοχῆς καὶ τὸ ἐὰν σὲ μίαν μάχη ἔσπευσαν νὰ κρυφθοῦν στὰ μετόπισθεν ἢ πολέμησαν στὴν πρώτη γραμμή. Ἐὰν ἀποφεύγουν γενικῶς τὶς μάχες, εὔκολα τοὺς κατατάσσουμε στὴν ἀσεβῆ …«φυλή» τῶν ῥαγιάδων, αἰσθανόμενοι ἐκτὸς ἀπὸ ἀηδία, ἐπὶ πλέον καί, σὲ κάποιες (ἐξαιρετικές) περιπτώσεις, ἀντιπάθεια ἢ ἀκόμη καὶ βαθὺ μῖσος. Συνέχεια
Ἡ μεγάλη ἔξοδος ποὺ ξεκίνησε στὶς 10 Ἀπριλίου 1826!
Ἡ μεγάλη Ἔξοδος!
Ἡ μεγάλη στάσις τῆς ἱστορίας τῆς Ἀνθρωπότητος γιὰ νὰ λάβῃ μαθήματα ἡρωϊσμοῦ, αὐτοθυσίας, ἀγώνων!
Ὁ πολιορκημένος, ἄν καὶ προδομένος, κατάφερε καὶ πέρασε…. Ὄχι σύσσωμος… Δυστυχῶς…
Ἀλλὰ σίγουρα διεσώθησαν ἀρκετοὶ πολεμιστὲς γιὰ νὰ ἐξακολουθήσουν τὸν ἀγῶνα τῆς Ἐλευθερίας.
Ἕναν ἀγῶνα ποὺ οὐδέποτε τελείωσε…
Οὐδέποτε ἔπαψε…
Μᾶς παραπλανοῦσαν τόσους χρόνους, μὲ λόγια, μὲ μύθους, μὲ ὑποσχέσεις…
Μὰ ἐπὶ τέλους ἀρχίζουν νὰ πέφτουν οἱ μάσκες…
Συνέχεια
Λύοντας τὸν …«μέσα» μας Προμηθέα!!!
«Μοῦ ἔφαγαν τὰ συκώτια», ἀκοῦμε συχνὰ πυκνὰ νὰ ὁμολογοῦν οἱ συνάνθρωποί μας.
«Μᾶς ἔφαγαν τὰ συκώτια», μαρτυροῦμε ὅλοι μας, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, διαβιώντας στὸν κόσμο τῶν καταχραστῶν, τῶν δοσιλόγων, τῶν ἐξαγορασμένων, τῶν ἀτίμων, τῶν ἀδίκων καὶ τῶν ὑπανθρώπων…
Ναί, μᾶς τὰ «ἔφαγαν» καὶ μᾶς τὰ «κατατρώγουν», ὅσο ἀκόμη κρατοῦμε μέσα μας δεμένο τὸν (ἑαυτόν μας) Προμηθέα!
Τόκυο…
Γνωρίζουν τὶ ἐπικαλοῦνται…
…ἀκόμη κι ἐὰν …δὲν γνωρίζουν!!!
Γιατί χαίρονται κάποιοι καί πανηγυρίζουν μέ τήν δυστυχία τῶν Ἑλλήνων;
Μήπως εἶναι μισέλληνες;
Μήπως εἶναι μισάνθρωποι;
Ἤ μήπως τίποτα ἀπό αὐτά καί ἁπλῶς ἀναμένουν (ἐπὶ τέλους) νά ἀλλάξῃ σέ αὐτόν τόν τόπο κάτι πρός τό καλλίτερον;
Γιὰ ἀρχὴ θὰ πρέπη νὰ κατανοήσουμε πὼς ναί, πάντα, παντοῦ γύρω μας, ὑπάρχουν καὶ οἱ μισάνθρωποι.
Ὑπάρχουν φυσικά, ἐπίσης σὲ μεγάλες δόσεις, ἀρκετοὶ μισέλληνες, ἑλληνογενεῖς ἢ μή, μὰ παραλλήλως ὑπάρχουν καὶ ἀρκετοὶ ἐντεταλμένοι, ποὺ γιὰ ἀστεία ἀνταλλάγματα, ἐνσπείρουν συνειδητῶς ζιζάνια καὶ δηλητήρια μέσα στὶς κοινωνίες μας. Εἶναι, βλέπετε, χρήσιμος πάντα ὁ διαχωρισμὸς κάθε εἴδους, ἀλλὰ καὶ ἐξυπηρετικὲς οἱ κοινωνικὲς διασπάσεις.
Σὲ γενικὲς γραμμὲς ὅμως στὴν ἀνθρωπότητα τὸ μῖσος, ἐὰν δὲν καλλιεργηθῇ ἐντέχνως, ἀπὸ θρησκευτικές, κρατικὲς ἢ κομματικὲς προπαγάνδες, δὲν εἶναι ἔμφυτον. Ὁ ἄνθρωπος, γενικῶς, ὅπως δὲν ἀρέσκεται στὸ νὰ τὸν μισοῦν, ἔτσι καὶ δὲν μισεῖ.
Ἀλλὰ αὐτὰ συμβαίνουν σὲ γενικὲς γραμμὲς καὶ μόνον.