Σὰν αὔριο ἔχουμε νὰ θυμηθοῦμε μίαν ἐπέτειο, ποὺ γιὰ κάποιες δεκαετίες, λειτουργοῦσε ἀπολύτως συμβολικά, γιὰ τὴν πλειοψηφία τῆς κοινωνίας μας. Μία ἐπέτειος ὅμως ποὺ στὴν πραγματικότητα ἀποκρύπτει μεγάλο μέρος ἀπὸ τὴν ἀλήθεια καὶ μᾶς κρατοῦσε δεσμίους τόσα χρόνια σὲ ψευδῆ σύμβολα καὶ πρότυπα. Ὄχι διότι τὰ παιδιὰ ποὺ πράγματι ἐπίστευσαν στὰ σύμβολα τοῦ Πολυτεχνείου ἔλεγαν ψέμματα, ἀλλὰ γιατὶ ὅλα αὐτὰ τὰ σύμβολα ἦσαν ἀπολύτως ἐλεγχόμενα ἀπὸ ξένους πράκτορες μὲ ἀπώτερο σκοπὸ τὴν …«ἐπάνοδο στὴν δημοκρατία» ἐλέῳ καραμανλικῶν καὶ λοιπῶν (φερομένων ὡς) κυβερνητικῶν «φωστήρων» καὶ «σωτήρων».
Τὴν κατάντια αὐτῆς τῆς συνθήκης τὴν βλέπουμε σήμερα, βιώνοντας τὸν ἀπέραντο πόνο τῆς πλήρους ἀποδομήσεως ὅλου αὐτοῦ τοῦ μορφώματος τῆς μεταπολιτεύσεως. Ἑνὸς μορφώματος ποὺ ξεκίνησε μὲ τὰ ἐπεισόδια τοῦ Πολυτεχνείου, γιὰ νὰ φθάσῃ στὴν ἀπώλεια τῆς Κύπρου καὶ νὰ μᾶς …προϊδεάσῃ γιὰ τὸ ποὺ θὰ καταλήξουμε, ἐφ΄ ὅσον τὴν ὥρα ποὺ κάποιοι πανηγύριζαν γιὰ τὴν «παλινόρθωσιν τῆς δημοκρατίας» νέα παιδιὰ κατεσφάζοντο στὴν Μεγαλόνησο.
Συνέχεια
Ναί, διαρκῶς. Χάνουμε τὴν οὐσία καὶ παραμένουμε στὰ περιτυλίγματα. Καὶ τὰ περιτυλίγματα εἶναι ἀμέτρητα, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ τὰ πετάξουμε μονομιᾶς. Χρειάζεται χρόνος καὶ εἰλικρινὴς ἐνασχόλησις μὲ τὸ εἶναι μας γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦμε, συναισθηματικῶς, ἀπὸ τὸ «ἔχειν» μας.
Διαβιώντας σὲ μίαν χώρα ποὺ ὅλα καταῤῥέουν καὶ μὲ διαρκῶς μειούμενες ἐπιλογὲς καὶ εὐκαιρίες, θὰ ἔλεγε κάποιος, μὲ ἀποφασιστικότητα, πὼς ναί, δυστυχοῦμε. Διαβιοῦμε πλέον δυστυχῶς ἅπαντες καὶ ἀδυνατοῦμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὸ ἀδιέξοδον, ἐντὸς τοῦ ὁποίου, θεωρητικῶς, ἄλλοι μᾶς ἔσπρωξαν.