Ὅλα αὐτὰ ποὺ μᾶς θυμώνουν, ποὺ μᾶς ἐξοργίζουν, ποὺ μᾶς ἀναστατώνουν τὶς ζωές, ἐὰν τὰ παρατηρήσουμε ψύχραιμα, θὰ διαπιστώσουμε πὼς στὴν πραγματικότητα εἶναι κι αὐτὰ ποὺ ὀφείλουμε νὰ καταπιασθοῦμε ἐντατικῶς μαζύ τους, διότι μᾶς ἀπομειώνουν βαθμοὺς Ἐλευθερίας. Εἶναι στὴν πραγματικότητα ὅλα ἐκεῖνα ποὺ ξεχάσαμε νὰ προστατεύσουμε καὶ τώρα κραυγάζουν πὼς δὲν ἔχουμε ἄλλα περιθώρια.
Ὅμως τελικῶς, ἐὰν κυττάξουμε προσεκτικότερα πίσω ἀπὸ τὴν ὀργή μας, θὰ διαπιστώσουμε πὼς δὲν πηγάζει ἀπὸ τὶς προδοσίες ἄλλων ἡ ὀργή μας παρὰ μόνον ἀπὸ τὶς δικές μας ἀδυναμίες νὰ ὑπερασπισθοῦμε τὰ Ἱερὰ καὶ τὰ Ὅσια τῆς Φυλῆς. Συνέχεια →

Γίνεσαι Ὀδυσσεύς.

Μὲ κουρέλια ἔφθασε στὴν Ἰθάκη ὁ Ὀδυσσεύς.
Γυμνός, λίγο πρίν, στὴν χώρα τῶν Φαιάκων.
Μὰ αὐτὰ τὰ κουρέλια, ἢ ἀκόμη καὶ ἡ γύμνια του, δὲν τοῦ ἀπεστέρησαν τὸ Βασίλειό του.
Ἀντιθέτως μάλιστα… Συνέχεια →

Γιὰ νὰ ὑπεισέλθῃ μία μόλυνσις σὲ ἕναν ὀργανισμό, ποὺ θὰ τὸν ἀπειλήση σοβαρά, πρέπει νὰ συνυπάρξουν παραλλήλως πολλὲς συμπτώσεις καί, κυρίως, ὁ ἴδιος ὁ ὀργανισμὸς νὰ ἔχῃ ἀπωλέσῃ μεγάλους βαθμοὺς ἐκ τῶν ἀμυντικῶν του μηχανισμῶν.

Γιὰ νὰ ἐπεκταθῇ ἡ μόλυνσις τόσο, ὅσο νὰ σκοτώσῃ κάποιον ὀργανισμό, ἀρκεῖ μόνον ἡ περιορισμένη γραμμὴ ἀμύνης αὐτοῦ τοῦ ὀργανισμοῦ ἢ ἡ ἀναγκαία παρά-πληροφορία, ποὺ δημιουργεῖ στὸν ὀργανισμὸ ψευδαισθήσεις καλῆς λειτουργίας του. Συνέχεια →

Ἡ ἐποχή μας εἶναι πολὺ …περίεργη.
Ὅπου κι ἐὰν κυττάξουμε ἀποδόμησις, σαπίλα, βρωμιά, ἀποσύνθεσις, καταστροφή, ἀνακύκλωσις…
Ἀποδείξεις τοῦ τέλους αὐτοῦ ποὺ γνωρίζαμε ἔως πραγματικότητά μας, εἶναι αὐτὲς οἱ εἰκόνες. Συνέχεια →

Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς πάντα, μὰ πάντα, σὲ κάθε μεγάλη μάχη, ἐλάχιστοι (ἀναλογικῶς) ἤμασταν…
…μὰ ὡς φαίνεται, ἀρκετοὶ γιὰ νὰ ἀλλάξουμε τὰ εἰς βάρος μας δεδομένα…

Βέβαια ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς κάποτε ὁ ἐχθρὸς ἦταν ὁρατός, ἐνᾦ τώρα παραμένει ἀσαφὴς καί, σὲ ἕναν βαθμό, ἀόρατος… Ἀλλὰ ἐδῶ ἀκριβῶς εἶναι ποὺ θὰ ἀποδείξουμε ἐὰν δικαιούμεθα, ἢ ὄχι, δικαίωμα στὴν Ἐλευθερία.
Εἴμαστε ἱκανοί νά τόν διακρίνουμε; Ἐὰν ναί, πορευόμεθα σὲ καλὸν δρόμο…
…ἀλλὰ ἐὰν ὄχι, τότε μέ ποιόν θά …πολεμήσουμε; Συνέχεια →