Κι ἐμεῖς δὲν τὸ ἔχουμε ἀντιληφθεῖ.

Ἡ ζῳὴ χρειάζεται, γιὰ νὰ τὴν ζήσουμε, δύο σημαντικὰ στοιχεῖα:
Νὰ παραμένουμε, ὅσο τὸ δυνατον πιὸ κοντὰ στοὺς φυσικοὺς νόμους, ὡς ἄτομα καὶ ὡς κοινωνίες, ἀλλὰ καὶ νὰ μποροῦμε κάθε μας στιγμή, ὅπου κι ὅπως θὰ εἴμαστε, νὰ παραμένουμε …ἀνοικτοὶ στὸ νέο καὶ νὰ ἀπολαμβάνουμε αὐτὸ ποὺ ἔχουμε.
Μικρὸ ἢ μεγάλο. Συνέχεια


Ὅλα αὐτὰ ποὺ μᾶς θυμώνουν, ποὺ μᾶς ἐξοργίζουν, ποὺ μᾶς ἀναστατώνουν τὶς ζωές, ἐὰν τὰ παρατηρήσουμε ψύχραιμα, θὰ διαπιστώσουμε πὼς στὴν πραγματικότητα εἶναι κι αὐτὰ ποὺ ὀφείλουμε νὰ καταπιασθοῦμε ἐντατικῶς μαζύ τους, διότι μᾶς ἀπομειώνουν βαθμοὺς Ἐλευθερίας. Εἶναι στὴν πραγματικότητα ὅλα ἐκεῖνα ποὺ ξεχάσαμε νὰ προστατεύσουμε καὶ τώρα κραυγάζουν πὼς δὲν ἔχουμε ἄλλα περιθώρια. 
