Τὸ θεμελιῶδες καὶ πρῶτον ἀνθρώπινον δικαίωμα «Θρησκευτικὴ Ἐλευθερία» καὶ ὁ ἀγὼν διὰ τὴν ἀναγνώρισίν του ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸν κράτος.
Ἀπὸ τὸ 1997 ἕως τὸ 2014, οἱ νομικὲς ἐνέργειες ἐμποδίζονται παρανόμως καὶ συστηματικῶς.
Μᾶς ἔχουν ἀρνηθεῖ τὸ στοιχειῶδες: νὰ ἔχουμε ἀναγνωρισμένη θεσμικὰ θρησκεία, Ναούς καὶ ἑορτές.
Εὐτυχῶς ποὺ ὑπάρχουν «εὐαίσθητοι» ἄνθρωποι, ποὺ ἐνῶ ἀδιαφόρησαν καὶ στέρησαν τὰ αὐτονόητα ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς συμπολίτες τους, τώρα παρουσιάζονται ὡς ….ὑπέρμαχοι θρησκευτικῶν ἐλευθεριῶν, ἐπιμένοντας γιὰ τὸ «δικαίωμα» τῶν παρανόμως εἰσελθόντων νὰ ἔχουν τζαμιά. Συνέχεια
