Κι ὄχι ὅπως θὰ θέλαμε νὰ εἶναι.
Ὥρα μας νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς τὰ μεγαλύτερα ἐγκλήματα εἰς βάρος μας διεπράχθησαν ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ σήμερα θεωροῦμε «ἐθνάρχες», «σωτῆρες» ἢ ἀκόμη καὶ …«θεούς» μας.
Ὥρα μας νὰ κατανοήσουμε πὼς ὅσο κυττᾶμε τὸ «δάκτυλο ποὺ ὑποδεικνύει τὸ δένδρο», πίσω ἀπὸ αὐτὸ τὸ δάσος θὰ χασκογελᾶ καὶ θὰ μᾶς ἀναμένῃ νὰ τὸ ἀνακαλύψουμε. Συνέχεια
Ἐπειδὴ βλέπω πόσο κολακεύονται πολλοὶ μὲ τὴν ἑλληνικὴ γνώση ποὺ ἀπέπνεε ὁ πρόεδρος τῆς γαλλικῆς ῥεπουμπλίκ, θέλω νὰ τοὺ πῶ ὅτι στὴν διπλωματία (καὶ οἱ Γάλλοι ἔχουν παράδοση σὲ αὐτό, τοὐλάχιστον ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ ἄρχισαν νὰ νταραβερίζονται μὲ τοὺς δραγουμάνους τῆς Ὑψηλῆς Πύλης) ἀκριβῶς αὐτὸ κάνεις, καὶ δὲν περιμένεις νὰ γνωρίζουν οἱ ἄλλοι γιὰ τὸν τόπο σου ἢ δεν τοὺς γνωρίζεις ἐσὺ πράγματα γιὰ αὐτόν, λὲς καὶ εἶσαι Παποῦα ἐμπρὸς στὸν καπετὰν Κοῦκ.
Ἂν ἐρωτήσῃς ὁποιανδήποτε σύγχρονη κοπέλλα: «τί θέλεις νά γίνῃς ὅταν μεγαλώσῃς;» – οὐδὲ μία πρόκειται νὰ σοῦ ἀπαντήσῃ σύζυγος καὶ μητέρα. Μία φοιτήτρια πλέον δὲν προβλέπεται νὰ παντρευθῇ πρὶν νὰ τελειώσῃ τὶς σπουδές της, ἡ καριέρα πάντα προηγεῖται. Ἡ οἰκογένεια δὲν θεωρεῖται ἀρκετὰ φιλόδοξο ὄνειρο γιὰ μίαν κοπέλλα. Εἰδικὰ ὁ ῥόλος τῆς νοικοκυρᾶς θεωρεῖται ὅ,τι πιὸ ὑποτιμητικό. Ἀντιθέτως, τὸ νὰ φέρεται ἡ γυναῖκα σὰν ἄνδρας (σεξουαλικὰ ἐπιθετική, ἀνόητες κοκκορομαχίες), νὰ μιλάει σὰν ἄνδρας («μαλάκα», «στ’ ἀρχίδι@ μου») καὶ να σκέφτεται σὰν ἄνδρας (μὲ δῆθεν βαθεῖς στοχασμούς, ἀντὶ γιὰ τὸ γυναικεῖο ἔνστικτο, ποὺ τὴν κάνει καὶ καλλίτερο κριτή χαρακτήρων) εἶναι ἔνδειξις ἀπελευθερώσεως. Ὡστόσο, δὲν νομίζω νὰ ὑπάρχῃ κάτι πιὸ ὑποτιμητικὸ γιὰ μίαν γυναῖκα ἀπὸ τὸ νὰ φέρεται σὰν ἄνδρας. Συνέχεια
Εἶναι ὧρες καὶ στιγμὲς ποὺ τοὺς βλέπεις νὰ ὑμνοῦν κάποιο κουδουνισμένο καὶ ἀναρωτιέσαι ἐὰν τὸ ἐννοοῦν ἢ ὄχι.
Κι ἐκεῖ ποὺ ἀντιλαμβάνεσαι πὼς ναί, τὸ ἐννοοῦν, παραμένοντας περισσότερο ἠλίθιοι ἀπὸ ὅσο πίστευες γιὰ αὐτούς, ἀντιλαμβάνεσαι πὼς ἔτσι ἦταν πάντα καὶ ἔτσι θὰ εἶναι. Οὔτε αὐτοὶ θὰ ἀλλάξουν, μὰ οὔτε καὶ θὰ τὸ θελήσουν. Εἶναι εὐτυχισμένοι μέσα στὶς «ἰδεολογίες» τους, στὶς κομματικές τους μηχανές, στὰ ὁπαδικά γλέντια τους ὅταν πανηγυρίζουν τὴν νίκη τῆς ὁμάδος τους (ποὺ μπορεῖ νὰ εἶναι κατὰ περίπτωσιν τὸ κόμμα, ἡ ὁμάς τους ἢ ἀκόμη καὶ ἡ θρηστευτική τους ἄποψις), στὰ σμάρτ-ἄι-φόν τους καὶ στὶς μιμήσεις. Ἐὰν παύσουν νὰ κάνουν ὅσο κάνουν καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι, θὰ αἰσθανθοῦν ἀποκομμένοι καὶ οἱ ζωές τους (ποιός ἦλθε;;;) θὰ χάσουν τὸ νόημά τους…
Τὰ ἔχουμε ξαναπῇ, ἀλλὰ ὁρισμένοι εἶστε ἀνεπίδεκτοι μαθήσεως καὶ ἡ ἐπανάληψις, ὡς γνωστόν, εἶναι μήτηρ μαθήσεως.
Σὰν ἀρχή, ἀνεξαρτήτως τοῦ τὶ ὑποστηρίζουν οἱ διάφοροι κάπωστέτοιοι… ἡ ἐκκλησία, ὁ στρατὸς καὶ τὰ μπουρδέλα εἶναι τὰ παλαιότερα μαγαζιά, τὰ ῥίτσουαλ, τὰ τυπικὰ καὶ οὕτω καθεξῆς, ποὺ χρησιμοποιοῦν. Εἶναι οἱ κωδικοποιημένοι νόμοι χιλιάδων ἐτῶν παρατηρήσεως καὶ ἐφαρμογῆς.
Πᾶμε λοιπὸν στὸ θέμα παρέλασις… Συνέχεια
