Καὶ γιὰ νὰ κάνουμε καὶ ἕνα σοβαρότερον, μὴ πολιτικῶς ὀρθὸν σχόλιον (ὄχι θὰ γλυτώνατε), ἂς ἐπισημάνουμε τὰ ἐξῆς. Πρῶτον, ἡ ἰδέα ὅτι μαθητὴς καὶ δάσκαλος εἶναι τὸ ἴδιο, ὅλοι φιλαράκια (κατάργησις ἱεραρχίας, κατάργησις ἀξιολογήσεως-βαθμολογήσεως, κατάργησις πειθαρχίας, ἑνικὸς ἀριθμὸς τῆς ἰσότητος), ἔχει ἰδεολογικὸν καὶ πολιτικὸν πρόσημον, καὶ ἱστορία. Δεύτερον, τὸ ὅτι τὰ ἔξαλλα αὐτὰ ὄντα στὸ βίντεο εἶναι ἀποκλειστικῶς κορίτσια, ἀσφαλῶς δὲν εἶναι τυχαῖον. Καὶ δὲν εἶναι «σεξιστικὴ» ἡ παρατήρησις (ἤ, ἐὰν εἶναι, δικαίως εἶναι). Πρόκειται γιὰ ἄλλη μία ἀπὸ τὶς ἐκφυλιστικὲς συνέπειες τοῦ διεστραμμένου φεμινισμοῦ, ὁ ὁποῖος, ἀντὶ νὰ ἐλευθερώσῃ τὴν γυναῖκα, τὴν ὑπεδούλωσε, καὶ ἀντὶ νὰ τὴν ἐξυψώσῃ, τὴν ὑπεβίβασε (ἀπὸ Συνέχεια →
Πλατεία Γαργαρέττας, Βεΐκου 57. Στὸ σπίτι αὐτό, ποὺ σώζεται ἀκόμη (πιθανῶς ὄχι γιὰ πολύ – φωτ. 11-5-2013), κατοικοῦσε ἡ νεαρὴ ἡρωίδα Ἡρὼ Κωνσταντοπούλου, ἡ μαθήτρια τοῦ Γ’ Γυμνασίου Θηλέων, ἡ ὁποία ἐκτελέστηκε ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς στὶς 5-9-1944, σὲ ἡλικία 17 έτῶν. Ἐκεῖ παρὰ δίπλα μένω κι ἐγὼ μιὰ ζωή, ἀλλὰ μόλις προσφάτως τὸ ἔμαθα, ἀπὸ τὸ βιβλίον τῆς Μάρως Βουγιούκα καὶ τοῦ Βασίλη Μεγαρίδη, «Κουκάκι-Φιλοπάππου-Γαργαρέττα», ἐκδ. Φιλιππότη. Στὶς πόλεις μας Συνέχεια 
