Ἄν καὶ γενικῶς ἤμουν, εἶμαι καὶ θὰ παραμείνω μὲ αὐτοὺς ποὺ φωνάζουν καὶ ἐργάζονται γιὰ τὴν προστασία τοῦ περιβάλλοντος, σὲ ὅλην αὐτὴν τὴν διαδικασία, τῶν ἐνεργειακῶν πιστοποιητικῶν, ἔχω πάρα πολλὲς ἐνστάσεις.
Γιὰ λόγους οἰκονομίας καὶ μόνον, κι ὄχι γιὰ λόγους συνειδήσεως ἀπαραιτήτως, δὲν νομίζω νὰ εἶναι πολλοὶ οἱ Ἕλληνες ποὺ δὲν θὰ ἐπιθυμοῦσαν ἐνεργειακὲς μειώσεις στὶς καταναλώσεις τους. Τί γίνεται ὅμως ὅταν περνᾶμε διά τῆς βίας σέ νομοσχέδια πού παρακάμπτουν πλέον τίς δυνατότητες τῶν συμπολιτῶν μας; Τί γίνεται ὅταν ἐπισήμως πλεόν ἡ ἰδιοκτησία στήν χώρα μας μετατρέπεται, ἀργά ἀλλά σταδιακά, σέ ἀδίκημα;
