Διακοσάευρα νὰ πέφτουν…

Η μεγαλύτερη καταστροφή της δημοσιογραφίας είναι τα …διακοσάευρα!
Συνέχεια





Δολιοφθορεῖς, πράκτορες κι ἀνθέλληνες κατέστρεψαν συνειδητῶς τὴν παιδεία (α)

Ὅταν κάποιοι, ἐδῶ καὶ δεκαετίες, «ἔκρουαν κώδωνες κινδύνου», γιὰ τὸ ζήτημα τῆς παιδείας στὴν χώρα μας, ποὺ διαρκῶς μεγιστοποιεῖτο, τὸ λιγότερο ποὺ ἀντιμετώπιζαν ἦταν ὁ χλευασμός, ἡ γελοιοποίησίς τους καί, σὲ κάποιες, εἰδικὲς περιπτώσεις, ἡ στοχοποίησίς τους ἢ ἀκόμη καὶ ἡ ἐξόντωσίς τους. Γιατί ὅλα αὐτά; Μά, φυσικά, γιὰ νὰ «ἀπελευθερωθοῦν» πλήρως οἱ ἐντεταλμένοι πράκτορες καὶ δολιοφθορεῖς, πρὸ κειμένου νὰ ἐξαλειφθῇ κάθε πιθανὸ ἐμπόδιον καὶ νὰ ὁλοκληρώσουν τὸ ἔγκλημά τους εἰς βάρος μας. Προσφάτως δὲ ἀνεκοινώθη πὼς ἐπὶ τέλους φθάσαμε στὸ «ποθούμενον τοῦ σχεδιασμοῦ» τους, ποὺ ἦταν τὸ σημερινὸ μόρφωμα, τὸ ὀποῖον, κατ’ ἐπίφασιν καὶ μόνον (μὰ καὶ ἀπολύτως εἰρωνικά!!!), ἀποκαλεῖται ἀκόμη «παιδεία». Συνέχεια





Ὑποθέσεως Γεωργιάδου ἀνομολόγητες (δημοσιογραφικὲς) λεπτομέρειες

Σκέφθηκα πολύ πριν γράψω. Πάρα πολύ. Δεν μου αρέσουν τέτοια θέματα.
«Παιδεραστής» ο Γεωργιάδης. «Βιαστής».
Υπόθεση του 2010. Ανώμαλος και άρρωστος σίγουρα. Συνέχεια





Λῳποδῦτες καὶ μαφιόζοι ἀλληλο-φαγώνονται

Τὸ 2009 μετὰ ἀπὸ τηλέφωνο τοῦ ἐδῶ διευθυντοῦ τῆς ἐν λόγῳ τράπεζης Ἀττικῆς, «ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν «ἐπιτυχημένοι» μηχανικοὶ νὰ μὴν λαμβάνουν δάνεια ἀπὸ τὴν «τράπεζά» τους» ἐπέρασα, γιὰ πρώτη φορά, τὸ κατώφλι τῆς τραπέζης. Συνέχεια





Ψεύδεται ὁ Τράγκας;

1972, μεσούσης της Χούντας, στο τελευταίο έτος της Σχολής Δημοσιογραφίας και Δημοσίων Σχέσεων «Ο ΟΜΗΡΟΣ», παροτρυνόμενοι από δύο τρείς δημοκράτες καθηγητές μας, φτιάξαμε ένα Σύλλογο Σπουδαστών, ζητώντας απαγόρευση της λογοκρισίας στα γραπτά των εξετάσεων μας και αναγνώριση της Σχολής ως κρατικής και όχι ως ημικρατικής, που ήταν τότε.
Συνέχεια





Ῥιχάρδου …«μυστικά»!!!

Τὸ νὰ λειτουργοῦν ἀμέτρητα ἐνεχυροδανειστήρια στὴν χώρα, ὁπουδήποτε, δίχως νὰ ἐλέγχονται καὶ δίχως νὰ προστατεύεται ὁ πολίτης, δὲν τὸ λὲς καὶ τυχαῖον.
Τὸ νὰ ἀδειοδοτῶνται αὐτὰ τὰ ἐνεχυροδανειστήρια πρὸ κειμένου νὰ λειτουργοῦν «νομοτύπως», ἂν καὶ ὑπάρχουν σαφεῖς ἐνδείξεις, ἔως καὶ ἀποδείξεις, «ξεπλύματος» προϊόντων κλοπῆς, καταδεικνύουν ὑφαρπαγὴ δημοσίου καὶ ἰδιωτικοῦ πλούτου (ἐν πρὸ κειμένω χρυσοῦ), στὴν ὁποίαν ὑφίστανται πολλοὶ συνεργοί, ἰδίως ἀπὸ τὴν κρατικὴ μηχανή. Κι αὐτὸ ἐπίσης δὲν τὸ λὲς τυχαῖον.
Τὸ νὰ περιμένῃ τὸ κράτος -μαζὺ καὶ ἡ σεβαστὴ κοινότης τῶν δημοσιοκάφρων-  κάτι χρόνια γιὰ νὰ μᾶς ἀνακοινώσουν πὼς πράγματι μέσα σὲ αὐτὰ τὰ μαγαζάκια γινόταν ἕνα ἔγκλημα εἰς βάρος τῶν πολιτῶν τῆς χώρας, ἰδίως ἐὰν ὑπάρχουν σαφεῖς ἀποδείξεις ἐξαγωγῆς χρυσοῦ, πρὸς ὁποιανδήποτε ἄλλην χώρα, πάλι δὲν τὸ λὲς τυχαῖον.

Συνέχεια