…δὲν κάνουμε κάτι, στὴν πλειοψηφία μας, γιὰ νὰ προλάβουμε τὶς ἐξελίξεις.

Θὰ πονέσουμε…
Θὰ κτυπηθοῦμε ἀλύπητα…
Θὰ πέσουμε τσακισμένοι, ἀδυνατώντας νὰ ξανὰ σηκωθοῦμε…
Θὰ περάσουμε μέσα ἀπὸ φωτιὰ καὶ ἀτσάλι…
Θὰ χαθοῦμε ἢ θὰ χάσουμε ἀγαπημένους μας συντρόφους…
Μά, στὸν πόλεμο, ποὺ ἤδη ξεκίνησε, ὑπάρχουν πάντα θύματα.
Ἔτσι κι ἀλλοιῶς ἡ Ἐλευθέρια δὲν χαρίζεται. Κερδίζεται μόνον πληρώνοντας βαρειὰ τιμήματα καὶ μετρώντας ὑψηλὲς ἀπώλειες. Συνέχεια

Πρῶτα λοιπὸν θὰ ἀποφασίσουμε, μόνοι μας, τὸ ἐὰν ἀντέχουμε ἀκόμη λίγο (κι ἀκόμη λίγο… καὶ ἀκόμη… καὶ ἀκόμη…!!!) νὰ παραμένουμε φυλακισμένοι καὶ μετά, ἐὰν ἔχουμε κατανοήση πλήρως τὰ γιατί μας, τότε ναί, οἱ φυλακὲς εἶναι περιττές. 

Ἢ θὰ ἐπιλέξουμε νὰ ἀγωνισθοῦμε καὶ νὰ κερδίσουμε τὸ δικαίωμά μας στὴν ζωή, ἢ θὰ ἀπαλλάξουμε τὸν πλανήτη ἀπὸ τὸ βάρος μας.