Ἡ ἐποχή μας, ἀπολύτως ὑβριστική, χαρακτηρίζεται ἀπὸ διαρκεῖς καὶ πολυεπίπεδες μορφὲς ἀποδομήσεως. Τὰ πάντα, ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ποὺ θεωρούσαμε ὡς ἀναγκαία, γκρεμίζονται, γελοιοποιῶνται καὶ χάνουν διαρκῶς μεγάλο τμῆμα ἀπὸ τὸν σεβασμό μας καὶ τὴν προσοχή μας. Θέλοντας καὶ μή, τελικῶς, καταλήγουμε νὰ ἑστιάζουμε στὰ χρήσιμα καὶ στὰ σημαντικά, προσπερνῶντας τὰ περιττὰ καὶ τὰ ἀνούσια. Συνέχεια →

Ὅποιος ἐπιλέγει τὸν ῥόλο τοῦ θύματος, εἶναι δεδομένη ἡ κατάληξίς του καὶ φυσικὰ τὸ τέλος του.
Ὅποιος ἐπιλέγει τὸν ῥόλο τοῦ πολεμιστοῦ διασφαλίζει, καθημερινῶς, λόγῳ τῆς συστηματικῆς του προετοιμασίας, σοβαρὲς πιθανότητες ἐπιβιώσεώς του. Συνέχεια →

Νὰ πιστεύουμε σὲ ἐμᾶς, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ πιστεύουμε καὶ στοὺς ἄλους…
…ἐτοῦτος ὁ κόσμος μόνον ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ πιστεύουν στὶς δυνατότητές τους καὶ στὶς δυνατότητες τῶν γύρω τους θὰ ξανα-ἀνθίση… Συνέχεια →

Καὶ μακάρι αὐτοὶ οἱ ὀλίγοι νὰ ἦσαν ἡ αἰτία κινητοποιήσεως ὅσο τὸ δυνατὸν περισσοτέρων. Ἀλλά πῶς;

Καὶ λέω ἀφορμή, ἀλλὰ ὄχι αἰτία, διότι γιὰ νὰ κινητοποιηθῇ κάποιος πρέπει καὶ νὰ διαθέτῃ τὸ ἀναγκαῖο ἐκεῖνο ἀντιληπτικὸ ἐπίπεδον ποὺ ἡ κινητοποίησις θὰ «ζυμώνεται» μέσα του γιὰ καιρό, θὰ συμβαίνη σὲ ἐπὶ μέρους στάδια καὶ πολὺ πρὸ τῆς ὁριστικῆς ἐπικρατήσεως τῶν ἀδιεξόδων, θὰ ἔχη «κτισθῆ» ὡς στάσις ζωῆς ποὺ θὰ ὁδηγήση, ἐξ ἀνάγκης, σὲ ἀποφάσεις καὶ σὲ δράσεις. Συνέχεια →

Γιὰ νὰ ὑπάρξῃ πτῶσις πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ προϋπῆρχε Ἄνοδος.
Γιὰ νὰ ξανα-ὑπάρξῃ Ἄνοδος ὅμως πρέπει νὰ ὁλοκληρωθῇ ἡ πτῶσις.
Καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ στασιμότης, σὲ ἐπίπεδα πτωτικά, ἢ καὶ ἀνοδικά, διότι ἡ Φύσις δὲν ἀγαπᾶ τὴν ἀκινησία. Συνέχεια →