Ξερνῶ ὅταν τὸ παίζετε καταραμένοι ποιητὲς σὲ ὅ,τι συμβαίνει μόνον ἐκτὸς αὐτῆς τῆς ἄμοιρης χώρας…
Τί κακὸ μᾶς βρῆκε ἐδῶ στὰ ἴντερνετς…
Καὶ δώστου οἱ σημαῖες ἀπὸ Εὐρῶπες μέχρι Ἀκτὲς Ἐλεφαντοστοῦν.
Δακρύβρεκτες εὐχὲς ἀπὸ τὸ πουθενά , ψευθοθλίψις καὶ δάκρυα γιὰ νὰ δείχνετε ἀρεστοὶ κυβερνοχίπηδες, παιδιὰ μὲ λεπτὰ αἰσθήματα καὶ ὑπερμούφα συναισθηματικὲς ἀηδίες, ποὺ αὐτοαναιρεῖτε μὲ τὴν πρώτη εὐκαιρία, ὅταν τὸ φίλτρο τῆς κρίσεως περνᾷ ἀπὸ τὴν οἰκογένειά σας ἢ τὸν κομπλεξικὸ ἐαυτούλη σας. Συνέχεια

