Φιλοσοφικὴ διαφορά:
Στὸ πρῶτο ὑπάρχει ἐσωτερικὴ ἁρμονία, ποὺ παραπέμπει σὲ ἔλλογο σχεδιασμὸ καὶ τὴν αἰσθητική της ὀργανικῆς συμμετρίας, ἀφοῦ τὰ μέρη νοηματοδοτῶνται ἀπὸ τὸ ὅλον (Κᾶντ: Κριτική της Κριτικῆς Δυνάμεως), ἐνῶ στὸ δεύτερο, τὸ ὅλον ἀποδομεῖται στὰ στοιχεῖα του ποὺ ἀποκτοῦν προτερότητα ἔναντι τοῦ ὅλου.
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Ἡ τρέλλα αὐτοῦ τοῦ ἔθνους εἶναι κληρονομική…
… η «τρέλλα» αυτού του έθνους
είναι κληρονομική…
Μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά.
Τι δύναμη μπορεί να έχει μια σφαίρα;
Τι μπορεί να σκοτώσει στ΄ αλήθεια μιά σφαίρα…; Συνέχεια
Ἡ πόλις ὡς ζωντανὸς ὀργανισμός.
Ναί, ἡ πόλις εἶναι ἔνας ζωντανὸς ὀργανισμός.
Τὸ κέντρο της εἶναι ἡ καρδιά του, τὰ κτίρια καὶ οἱ δρόμοι εἶναι τὸ σῶμα του, τὰ δίκτυα τῶν ὑπολογιστῶν, τὰ Πανεπιστήμια, οἱ βιβλιοθῆκες καὶ τὰ σχολεῖα εἶναι τὸ μυαλό του, ἡ ἀγορὰ εἶναι τὸ πεπτικὸ τοῦ σύστημα, οἱ ἀποθῆκες εἶναι τὸ στομάχι του, τὰ πάρκα καὶ τὰ ἄλση εἶναι ὁ πνεύμονάς του, τὸ ἠλεκτρικὸ ῥεῦμα εἶναι τὸ αἷμα του, τὰ τηλέφωνα εἶναι τὰ αὐτιά του, οἱ τηλεοράσεις Συνέχεια
Προκλητὴ ζήτησις προϊόντων καὶ ὑπηρεσιῶν…
Ὅσοι ἐπαγγελματίες καὶ παραγωγικοὶ ἐργαζόμενοι ἀγωνιοῦν νὰ σώσουν τίς δουλειές τους καὶ προτρέπουν τοὺς πολιτικοὺς νὰ κάνουν κάτι πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνσι χάνουν ἁπλᾶ τὸν χρόνο τους.
Δὲν καταλαβαίνουν κάτι. Ὅτι οἱ πολιτικοὶ εἶναι καὶ αὐτοὶ ἐπαγγελματίες, ποὺ κυττάζουν ἀπὸ τὴν μεριά τους νὰ σώσουν τὶς δικές τους δουλειές, τὰ δικά τους μαγαζιά. Νὰ διατηρήσουν τὰ ῥάφια τους γεμᾶτα μὲ τὸ δικό τους ἐμπόρευμα. Συνέχεια
Μέ τό δίκαιον ἤ μέ τούς …δικούς μου;;
Ὅσο …ζομποποιεῖται ἡ κοινωνία μας, τόσο περισσότερο ἀρχίζουν νὰ μπερδεύονται οἱ ἔννοιες.
Αὐτὰ γιὰ τὰ ὁποῖα μαχόμεθα σήμερα, πρὸ κειμένου νὰ μὴν καταστραφοῦν, κάποτε ἐθεωροῦντο αὐτονόητα.
Καὶ σαφὼς τὰ περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ ἅπτονται τῆς …πάλαι ποτὲ κραταιᾶς (;;;;;;;;) κοινῆς λογικῆς. Συνέχεια
Μέχρι τὸ τέρμα
Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι μέσα στους παγετώνες της Εποχής των Αλαζόνων. Στέκονται όλοι σε μια στάση λεωφορείου κι ας γνωρίζουν ότι η γραμμή «Ελπίδα-Όνειρο» έχει καταργηθεί προ πολλού. Έχουν την περίεργη εμμονή να βγαίνουν από το σπίτι τους και να μην κρατούν ποτέ ομπρέλα ακόμα και αν το σύστημα βρέχει τόσο άδικο που σε τρυπάει μέχρι το μεδούλι. Πάντα στην μια τους τσέπη έχουν το εισιτήριο, που χρόνια ένας εισπράκτορας της Εντιμότητας δεν βρέθηκε να τους το ακυρώσει. Συνέχεια