Ἕνα ἀγαπημένο μου κείμενον, ποὺ ἀπὸ τὸ 2011 κυκλοφορεῖ ἐλευθέρως στὸ διαδίκτυον, ἦταν αὐτὸ μὲ τὸν τίτλο:
Σήμερα, χάριν καὶ μόνον τῶν γεγονότων ποὺ τρέχουν (καί, δυστυχῶς μας, τρομοκρατοῦν τοὺς πάντες), ἀπεφάσισαν νὰ τὸ θυμηθῶ, δίχως περισσότερα σχόλια. Συνέχεια
Ὁλίγον …μεταφορικὸς ὁ τίτλος μας, ἀλλὰ καὶ κυριολεκτικὸς ταὐτόχρονα.
Κυττᾶμε, ἐξ ἀνάγκης ἐπιβιώσεως, μόνον τὰ καθημερινά μας προβλήματα καὶ ἀδυνατοῦμε νὰ δοῦμε λίγο …παραπίσω.
Ἀδυνατοῦμε ἐπίσης νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς τὸ γκρέμισμα τελειώνει κι ἀν τὶ ἐμεῖς νὰ καταπιασθοῦμε μὲ τὴν ἐπομένη ἡμέρα, τὴν ἡμέρα ἐνάρξεως τῆς ἀνοικοδομήσεως, ἔχουμε κολλήσει στὴν προσπάθεια νὰ συγκρατήσουμε κάτι ἀπὸ τὰ ἀπολεσθέντα μας.
Ἀπολεσθέντα ὅμως… σκέτο ἀπολεσθέντα… Συνέχεια
Ἐὰν ἡ ἡμέρα μου ξεκινᾶ στραβά, στὸ χέρι μου εἶναι νὰ τὴν φτιάξω…
Ἐγὼ ἀποφασίζω τὸ πῶς θὰ βλέπω τὸν κόσμο μας…
Ἐγὼ εἶμαι ὑπεύθυνη γιὰ τὴν πραγματικότητά μου, καλὴ ἤ κακή. Συνέχεια
Παρὰ μόνον …Μονόδρομος!!!
Ἕνας ὑπέροχος, μοναδικός, δύσβατος, ἀνηφορικός, κοπιαστικὸς μὰ καὶ φωτεινὸς Μονόδρομος!!! Συνέχεια
Γιὰ αὐτὰ ποὺ ἀλλάζουν ἀξίζει νὰ ἀγωνισθοῦμε, μὲ ὅλες μας τὶς δυνάμεις, γιὰ νὰ βοηθήσουμε στὴν ἀλλαγή. Ὅσο δὲ σημαντικότερα εἶναι αὐτά, γιὰ ἐμᾶς ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλην τὴν ἀνθρωπότητα, εἶναι βέβαιον πὼς ναί, ἀκόμη καὶ νὰ πεθάνουμε ἀξίζει.
Συνέχεια
Οἱ πεταλοῦδες εἶναι ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ ὑπέροχα πλάσματα, ποὺ ἡ διάρκεια τῆς ζωῆς τους δὲν ξεπερνᾶ τὶς ὧρες…
Κι ὅμως… Δὲν παύουν διαρκῶς νὰ μᾶς ἀποδεικνύουν πὼς ἔρχονται στὸν κόσμο μας γιὰ νὰ τὸν ὀμορφύνουν…
