Εἶναι ἀρκετὰ γιὰ νὰ μᾶς φτιάξῃ τὴν διάθεσιν.
Ἴσως νὰ εἶναι τὸ χαμόγελο κάποιου παιδιοῦ ἤ ἑνὸς ἀγαπημένου μας προσώπου.
Ἴσως νὰ εἶναι μία ἡλιακτίδα ποὺ μᾶς χαϊδεύει τὰ μαλλιά…
Ἴσως ἡ κίνησις ἑνὸς φύλλου ποὺ ὁ ἄνεμος τὸ χάιδεψε… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Ἡ ζωὴ τοῦ κάθε ἑνός μας…
Ἡ ζωὴ τοῦ κάθε ἑνός μας εἶναι ἕνας δρόμος πρὸς τὸν ἴδιο μας τὸν ἑαυτό.
Ἐξελισσόμαστε καὶ προχωροῦμε γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ χαμογελᾶμε καὶ νὰ ἀγαπᾶμε ἁγνᾶ, νὰ κυττάζουμε τὸν κόσμο μὲ περιέργεια καὶ ἐνδιαφέρον, νὰ χαιρόμαστε μὲ τὸ παραμικρό, νὰ περπατοῦμε ἀνάλαφρα καὶ ἐλεύθερα, ὅπως τότε ποὺ ἤμασταν παιδιά. Συνέχεια
Προκλήσεις τῆς καθημερινότητος
Ὑπάρχουν κάποιες καταστάσεις στὴν ζωὴ ὅλων μας ποὺ μας καλοῦν να ἀναπτύξουμε τὶς ἱκανότητές μας, πρὸ κειμένου νὰ τὶς ἀντιμετωπίσουμε, οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν μεταμφιεσμένες οὐράνιες εὐλογίες, ποὺ μᾶς στέλνονται, ὄχι γιὰ νὰ μᾶς ταλαιπωρήσουν, ἀλλὰ γιὰ νὰ κάνουν τὴν ψυχή μας μεγαλυτέρα. Συνέχεια
Ποιόν ὀφείλω νά ἀγαπῶ καί γιατί;;;
Ἄλλως τε…
Ποιός μπορεῖ νά ἐκφέρῃ τήν λέξιν: «σ΄ ἀγαπῶ» μέ ἐντιμότητα καί εἰλικρίνεια, ἐννοῶντας κάθε γράμμα της καί δίχως νά περιμένῃ ἀνταπόκρισιν κι ἀνταποδοτικότητα; Καί ποιός μπορεῖ νά στραφῇ στόν καθρέπτη του καί νά πῇ στόν ἑαυτόν του «σ΄ ἀγαπῶ, σὲ ἐκτιμῶ, σὲ σέβομαι»;; Συνέχεια
Ἡ δύναμις τῆς ταὐτότητος.
Ἡ μεγαλυτέρα δύναμις στὴν ἀνθρώπινο προσωπικότητα εἶναι ἡ ἀνάγκη νὰ μείνῃ κάποιος πιστὸς στὴν εἰκόνα μὲ τὴν ὁποία ἔχει προσδιορίσει τὸν ἑαυτό του.
Ἂν πῇς λοιπὸν «εἶμαι…..» ἔχεις δίκαιο, αὐτὸ θὰ εἶσαι.
Τὸ κάθε «εἶμαι» εἶναι μιὰ ἐντολὴ στὸ νευρικό μας σύστημα. Συνέχεια
Ὁ χρόνος. (συνέχεια)
(Ὑπάρχουν συγχρόνως αἱ τρεῖς πραγματικότηται πού μᾶς ἀφοροῦν (Παρελθόν, Παρόν, Μέλλον) ἀλλά ἐκτυλίσσονται μέ διαφορετικάς ταχύτητας πού δέν μᾶς εἶναι αἰσθηταί.)
Ἡ ὕπαρξις συγχρόνως καί τῶν τριῶν, ἰσχύει μόνον διά ἕναν ἐξωτερικόν παρατηρητήν πού παρατηρεῖ τό σύνολον, ἔξω ἀπό τήν δική μας διάστασιν πραγματικότητος καί ἐπομένως κατανοήσεως. Αὐτή εἶναι καί ἡ πλέον δύσκολος ἔννοια καί ἀποτελεῖ ἕνα ἐκ τῶν θεμελειωδῶν συστατικῶν τῆς Δημιουργίας. Συνέχεια