Πῶς θά πάω στήν ἐπομένη ἡμέρα ἐάν οἱ χθεσινοί μου «λογαριασμοί» παραμένουν ἀνοικτοί;
Κι ἐάν αὔριο προστεθοῦν μερικοί ἀκόμη, πῶς θά καταφέρω νά φθάσῳ στήν μεθεπομένη ἠμέρα μέ ἄλλους τόσους «λογαριασμούς» στήν πλάτη μου;
Τί σημαίνει ὅμως τό «κλείνω λογαριασμούς»;;; Συνέχεια
Ἡ γιαγιά μου ἡ μακαρίτισσα μᾶς ἔλεγε πολλὰ παραμύθια καὶ εἶχε ἀδυναμία στὶς νεράιδες ποὺ πρωταγωνιστοῦσαν σὲ πολλὰ ἀπὸ αὐτά. Ἔλεγε λοιπὸν πὼς ὅταν ἔνα παιδὶ λέῃ «δὲν πιστεύω στὶς νεράιδες» τότε μιὰ νεράιδα πέφτει κάτω νεκρή.
Καὶ νομίζω ὅτι κάθε φορὰ ποὺ ἕνα ἄτομο λέει «δὲν πιστεύω πιά», αὐτὸ τὸ ἄτομο πεθαίνει….
Μέσα του.
Ἁπλᾶ μπορεῖ νὰ περάσουν πάρα πολλὰ χρόνια μέχρι νὰ τὸ καταλάβουν οἱ γύρω του καὶ νὰ τὸν θάψουν. Συνέχεια
Γνωρίζω πὼς γύρω μου ὑπάρχει καὶ δυστυχία, καὶ πόνος καὶ καταστροφή.
Μὰ γνωρίζω, ἀκόμη περισσότερο, πὼς ἐδῶ εὑρίσκομαι ΜΟΝΟΝ τώρα…
Καὶ αὔριο, ἤ μεθαύριο, ἤ σὲ λίγους μῆνες ἴσως νὰ μὴν εἶμαι… Συνέχεια
Σήμερα καταλαβαίνεις πόσο εὐλογημένος εἶσαι.
Μέσα σου ὑπάρχει ἔνα ὄνειρο ποὺ τὸ διατηρεῖς στὸ ἱερὸ καταφύγιο τῆς ψυχῆς σου.
Τὶς στιγμὲς τοῦ ἐνθουσιασμοῦ ξεχειλίζεις ἀπὸ δύναμι καὶ αὐτοπεποίθησι γιὰ τὶς χρυσὲς δυνατότητες ποὺ ξετυλίγονται ἐμπρός σου. Συνέχεια
Κάθε στιγμή…
Μία σταγόνα ζωῆς κάθε φορά…
Μία ἀνάσα κάθε φορά… Συνέχεια
Ὁ Δημητρᾶκος μᾶς λέει γιὰ τὴν λέξιν συγγνώμη: «ἡ εὐμενὴς διάθεσις ἔναντι τινος, ἐπιείκια».
Πιὸ κάτω μᾶς ὅμως μᾶς γράγει γιὰ τὴν λέξιν συγγνώμων: «ὁμογνώμων, ὁ παρέχων συγγνώμην, ὁ ἄξιος συγγνώμης».
Ὁ ὁμογνώμων δῆλα δή. Διότι αὐτὸς ποὺ ζητᾶ (ἤ δίδει) συγγνώμη οὐσιαστικῶς ἔχει τὴν αὐτὴν γνώμην μὲ τὸν .
Δῆλα δὴ ὅταν ζητοῦμε συγγνώμη (ἤ ὅταν λαμβάνουμε συγγνώμη) τελικῶς ὁμογνωμοῦμε. Συνέχεια
