Κάποιος τοῦ εἶπε πὼς αὐτὸ δὲν γίνεται.
Ἐκεῖνος ἀπήντησέ ὅτι μπορεῖ νὰ μὴν γίνεται, ἀλλὰ δὲν θὰ τὸ δεχθῆ ἐὰν δὲν προσπαθήσῃ νὰ τὸ κάνῃ.
Στρώθηκε στὴν δουλειά, μὲ ἕνα πλατὺ χαμόγελο στὸ πρόσωπό του. Ἄ καὶ δὲν ἤξερε τὶ θὰ γίνη, ξεκίνησε προσπαθῶντας νὰ κάνῃ αὐτὸ ποὺ δὲν γίνεται. Κάποιοι τὸν κορόιδεψαν… «Ποτέ σου δὲν θὰ τὸ κάνῃς», τοῦ εἶπαν. Τοὐλάχιστον μέχρι τώρα κανεὶς δὲν τὰ κατάφερε. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Κι ὁ πόλεμος συνεχίζεται….
Πόσα χρόνια…
Πόσες γενεές…
Κι ὅμως ἀκόμη στὰ αὐτιά μας ἀντηχοῦν οἱ σάλπιγγες τοῦ πολέμου…
Οἱ μάχες σὰν νὰ μὴν ἔπαψαν ποτὲ κι ἀχός τους, ἰδίως κάτι τέτοιες ἡμέρες, φθάνει στὰ αὐτιά μας καὶ μᾶς ἀναστατώνει… Συνέχεια
Ἀγκαλιὰ μὲ τοὺς ἥρωες…
Σὲ μίαν κοινωνία ποὺ ἀπουσιάζουν τὰ πρότυπα, οἱ ἀξίες καὶ οἱ ἀρχές, χρειαζόμεθα κάτι πολὺ δυνατό, ποὺ θὰ μᾶς βγάζη ἀπὸ τὴν στασιμότητα.
Διότι ἡ στασιμότης φέρνει τὴν ἀπάθεια καὶ τελικῶς τὴν δουλικότητα.
Μὰ γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε καὶ τὶς ὅποιες φθορές, κυρίως ὅμως νὰ μπορέσουμε νὰ ἐνδυναμώνουμε τὴν πνευματική μας ὑγεία, πρέπει νὰ ἀναζητοῦμε πρότυπα, ἤ ἀκόμη καὶ νὰ τὰ δημιουργοῦμε. Συνέχεια
Ἀπώλειες;
Ἕνα σημεῖον ποὺ οὐδέποτε μὲ ἀπησχόλησε στὴν ζωή μου εἶναι ἡ δημιουργία περιουσίας.
Ἴσως διότι μέσα μου ἐπίστευα πάντα πὼς ἡ πραγματικὴ περιουσία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ σκέψις καὶ ἡ ἀντίληψίς του.
Τὰ ἀντικείμενα, ὅπως καὶ οἱ συνάνθρωποί μας, ἔρχονται καὶ παρέρχονται. Συνέχεια
«Ὄχι, τελικῶς ΔΕΝ εἶσαι προδότης!!!»
Ἀνεφώνησε ὁ φίλος Μῆτσος, πρὸ ἠμερῶν.
Γελοῦσα… Ὄχι διότι ἐπίστευσα ποτὲ πὼς ὑπῆρχε περίπτωσις νὰ εἶμαι (ἐν ἀγνοίᾳ μου!!!) προδότης, ἀλλὰ διότι, ὅσο κι ἐὰν ἤμουν βεβαία γιὰ τὶς ἐπιλογές μου, κάπου μέσα μου πονοῦσα γιὰ τὶς κουβέντες ποὺ μοῦ εἶπε.
Ἀφῆστε δὲ ποὺ παραλλήλως αἰσθανόμουν πὼς ἦταν ἄδικο νὰ χάσῳ κάποιους καλοὺς φίλους, ἐπεὶ δὴ ἀμφισβήτησα μερικοὺς κοινοὺς καραγκιόζηδες.
Ἀναφέρομαι σὲ ἕνα κείμενον ποὺ ἔγραψα πρὸ δύο ἐτῶν περίπου κι ἀφᾠροῦσε στὸν νεο-ἐθνο-«σωτῆρα» ἈρτεΜΑΚΗ.
Τί κι ἐάν ἐξηγοῦσα τότε στόν φίλο μου πώς «ἄλλο τό «θέλω μου» κι ἄλλη ἡ πραγματικότης»; Συνέχεια
Ὁ ψεύτης καὶ ὀ κλέπτης…
Λέει ὁ λαός μας…
Καὶ πολὺ σωστὰ τὰ λέει.
Ὀ ψεύτης καὶ ὁ κλέπτης τὸν πρῶτο χρόνο χαίρονται…
Καὶ εἶναι μεγάλη δυστυχία γιὰ ὅλες τὶς κοινωνίες νὰ ὑπάρχουν τέτοια ὄντα μέσα τους. Μὰ ὑπάρχουν…
Καὶ πρέπει νὰ πληρώσουν ἀναλόγως τὸ κάθε ἔνα ἀπὸ αὐτά!!! Συνέχεια