Ἀγκαλιὰ μὲ τοὺς ἥρωες…

Σὲ μίαν κοινωνία ποὺ ἀπουσιάζουν τὰ πρότυπα, οἱ ἀξίες καὶ οἱ ἀρχές, χρειαζόμεθα κάτι πολὺ δυνατό, ποὺ θὰ μᾶς βγάζη ἀπὸ τὴν στασιμότητα.
Διότι ἡ στασιμότης φέρνει  τὴν ἀπάθεια καὶ τελικῶς τὴν δουλικότητα.

Μὰ γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε καὶ τὶς ὅποιες φθορές, κυρίως ὅμως νὰ μπορέσουμε νὰ ἐνδυναμώνουμε τὴν πνευματική μας ὑγεία, πρέπει νὰ ἀναζητοῦμε πρότυπα, ἤ ἀκόμη καὶ νὰ τὰ δημιουργοῦμε. Συνέχεια

Ἀπώλειες;

Ἕνα σημεῖον ποὺ οὐδέποτε μὲ ἀπησχόλησε στὴν ζωή μου εἶναι ἡ δημιουργία περιουσίας.
Ἴσως διότι μέσα μου ἐπίστευα πάντα πὼς ἡ πραγματικὴ περιουσία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ σκέψις καὶ ἡ ἀντίληψίς του.
Τὰ ἀντικείμενα, ὅπως καὶ οἱ συνάνθρωποί μας, ἔρχονται καὶ παρέρχονται. Συνέχεια

«Ὄχι, τελικῶς ΔΕΝ εἶσαι προδότης!!!»

Ἀνεφώνησε ὁ φίλος Μῆτσος, πρὸ ἠμερῶν.
Γελοῦσα… Ὄχι διότι ἐπίστευσα ποτὲ πὼς ὑπῆρχε περίπτωσις νὰ εἶμαι (ἐν ἀγνοίᾳ μου!!!) προδότης, ἀλλὰ διότι, ὅσο κι ἐὰν ἤμουν βεβαία γιὰ τὶς ἐπιλογές μου, κάπου μέσα μου πονοῦσα γιὰ τὶς κουβέντες ποὺ μοῦ εἶπε.
Ἀφῆστε δὲ ποὺ παραλλήλως  αἰσθανόμουν πὼς ἦταν ἄδικο νὰ χάσῳ κάποιους καλοὺς φίλους, ἐπεὶ δὴ ἀμφισβήτησα μερικοὺς κοινοὺς καραγκιόζηδες.

Ἀναφέρομαι  σὲ ἕνα κείμενον ποὺ ἔγραψα πρὸ δύο ἐτῶν περίπου κι ἀφᾠροῦσε στὸν νεο-ἐθνο-«σωτῆρα» ἈρτεΜΑΚΗ.
Τί κι ἐάν ἐξηγοῦσα τότε στόν φίλο μου πώς «ἄλλο τό «θέλω μου»  κι ἄλλη ἡ πραγματικότης»; Συνέχεια

Ὁ ψεύτης καὶ ὀ κλέπτης…

Λέει ὁ λαός μας…
Καὶ πολὺ σωστὰ τὰ λέει.
Ὀ ψεύτης καὶ ὁ κλέπτης τὸν πρῶτο χρόνο χαίρονται…
Καὶ εἶναι μεγάλη δυστυχία γιὰ ὅλες τὶς κοινωνίες νὰ ὑπάρχουν τέτοια ὄντα μέσα τους. Μὰ ὑπάρχουν…
Καὶ πρέπει νὰ πληρώσουν ἀναλόγως τὸ κάθε ἔνα ἀπὸ αὐτά!!! Συνέχεια

Ἐξαρτήσεις.

Ὅταν ἡ αὐτοεκτίμηση εἶναι χαμηλή, οἱ ἄνθρωποι προσπαθοῦν νὰ ἀποζημιωθοῦν ἀκολουθῶντας κάποια πρότυπα συμπεριφορᾶς, ποὺ θὰ τοὺς δώσουν πλασματικὴ αὐτοεκτίμηση.
Γεμίζουν τὸ κενὸ ποὺ τοὺς δημιουργεῖ ἡ ἔλλειψη αὐταξίας μὲ σχέσεις ἐξαρτήσεως. Συνέχεια

Ἐλπίζοντας…

…σὲ κάτι καλλίτερο, παραμένω ἀκινητοποιημένος.
Ἐλπίζοντας στὴν λύπησιν, στὴν κατανόησιν, στὴν συμπόνια τῶν κρατούντων, τοὺς δίδω πιστώσεις χρόνου…
Ἐλπίζοντας στὶς ἐλάχιστες, ἔως ἀνύπαρκτες, πιθανότητες, τῆς βελτιώσεως τῶν κοινωνικῶν δεδομένων, ἀδρανοποιοῦμαι ὅλο καὶ περισσότερο. Συνέχεια