Ἄν τὲ γειά…!!!

Ὅταν κάτι τελειώνῃ, τελειώνει. Δὲν χωρᾶ παρατάσεις, ἐλπίδες, ἀναμονές, ὑπομονές, λοξοκυττάγματα καὶ ὀπισθοχωρήσεις.
Ὅσο δύσκολο κι ἐὰν εἶναι, ὅσες ὑποσχέσεις, ὅρκοι, συναισθήματα κι ἐὰν δένουν κάποιους ἀνθρώπους, κάποιες φορές, πολὺ συχνά, φθάνει ἡ στιγμὴ τοῦ ἀποχωρισμοῦ.
Καὶ τότε, ὅσο κι ἐὰν εἶναι ὀδυνηρὸ κάτι τέτοιο, τόσο πιὸ ἐπικτακτικὸ εἶναι νὰ πάρουμε γρήγορα τὶς ἀποφάσεις μας, νὰ ἀφήσουμε πίσω μας ἕνα χαμόγελο ποὺ θὰ χωρᾶ ὅλην τὴν ἀγάπη μας καὶ νὰ συνεχίσουμε. Συνέχεια →

Τί θά συνέβαινε ἐάν οἱ κρυφές μας ἐπιθυμίες μποροῦσαν νά πραγματοποιηθοῦν;

Ὅταν ἤμασταν παιδιὰ καὶ ἀκούγαμε τὴν ἱστορία τοῦ Ἀλαντίν, ὀνειρευόμασταν νὰ βροῦμε αὐτὸ τὸ μαγικὸ λυχνᾶρι, ποὺ ὅταν θὰ τὸ τρίβαμε θὰ ἔβγαινε ἀπὸ μέσα του τὸ τζίνι καὶ θὰ ἐκπλήρωνε τὴν κάθε ἐπιθυμία μας.

Καθὼς μεγαλώναμε ὅμως, παραιτηθήκαμε ἀπὸ τὴν ἰδέα τοῦ νὰ γίνονται τὰ πράγματα μαγικὰ στὴν ζωή μας.
Τί θά γινόταν ὅμως ἂν οἱ κρυφές μας ἐπιθυμίες μποροῦσαν νά πραγματοποιηθοῦν;
Ποιές εὐχές θά κάναμε;
Συνέχεια →

Ἀντικειμενικότης.

Τί σημαίνει ἀντικειμενικότης;
Ὁ Δημητράκος μᾶς γράφει πὼς ἀντικειμενικότης εἶναι ἡ ἐπὶ πραγματικότητος βασιζομένη κρίσις, ἡ ἀμεροληψία ἀλλὰ (πρώτη ἐρμηνεία) καὶ ἡ ὕπαρξις τινος ἀνεξαρτήτως τῆς ἡμετέρας γνώμης.

Ἐπίσης, ἀντικειμενικὸς εἶναι ὁ βασιζόμενος ἐπὶ πραγματικότητος, ὁ μὴ ὑποκειμενικός, ὁ ἀμερόληπτος.

Ἡ ἀντικειμενικότης εἶναι κάτι ποὺ ἀπουσιάζει ἀπὸ τὴν ἐποχή μας, διότι ΟΛΟΙ μας, ἄλλος λιγότερο κι ἄλλος περισσότερο, διαθέτουμε τὶς καταβολές μας, τὶς ὀπτικές μας, ἀλλὰ τὶς …προαποφάσεις μας. Οὐσιαστικῶς ἔχουμε πρὸ ἀποφασίσει, γιὰ πολλὰ ζητήματα, δίχως νὰ θέλουμε νὰ ἐντάξουμε στὰ ὅποια δεδομένα μας καὶ τὴν ἀντίθετον μὲ ἐμᾶς τοποθέτησιν. Συνέχεια →

Ἔχοντας θάῤῥος…

Ἔχοντας βεβαιότητα πὼς εἶμαι στὴν ὀρθή, γιὰ ἐμέναν, πορεία, εἶναι δύσκολο νὰ χάνῳ τὸ θάῤῥος μου.
Βέβαια, συνήθως, εἶναι ἀκόμη πιὸ δύσκολο τὸ νὰ τὸ …εὕρω, γιὰ νὰ ξεκινήσῳ.
Μὰ ἀρκοῦν μερικὰ πολὺ ἁπλᾶ ἐρωτήματα, ποὺ μπορῶ νὰ θέσω στὸν ἑαυτόν μου, γιὰ νὰ καταλάβω ἐὰν πράγματι τὰ θέλω μου εἶναι τόσο ἰσχυρά, ποὺ ἀξίζουν καὶ τὶς θυσίες καὶ τοὺς κόπους τους. Συνέχεια →

Πορεία πρός…

Ἀπὸ τὴν μεταπολίτευση καὶ ἐντεῦθεν ὅλες οἱ κυβερνήσεις ἀποτελοῦν ἕναν κεντρκὸ πολυπλόκαμο πυρῆνα μὲ ξεχωριστὸ ὄνομα καὶ δῆθεν ξεχωριστὴ κατεύθυνση, (πλήν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων) ἕναν κεντρικὸ σχεδιασμὸ, μὲ σκοπὸ νὰ ἐλέγξουν τὸ μεγαλύτερο ποσοστὸ τῶν πολιτῶν-ψηφοφόρων.

Ὅλες οἱ κυβερνήσεις ἀκολούθησαν καὶ ἀκολουθοῦν τὸ ἴδιο σχέδιο καἰ ἡ μία σταθερὰ προετοίμασε τὸ ἔδαφος γιὰ τὴν ἐπομένη (συμπεριλαμβανομένης ὁλοκλήρου τῆς Ἀριστερᾶς). Σκοπός των, ἡ πνευματικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἐξαθλίωσις τῶν Ἑλλήνων καὶ διάλυσις τῆς χῶρας καὶ τοῦ ἔθνους, τὸ ξεπούλημα τῶν ἐθνικῶν πόρων καὶ ὁ διαμελισμὸς τῆς χῶρας.!
Συνέχεια →

Εἶναι ἀρκετὸ ποὺ κάποτε εὑρεθήκαμε μαζύ…

«…Εἶναι ἀρκετό πὼς κάποτε εὑρεθήκαμε μαζὺ
Σέ τί ὠφελεῖ νά τό συντάξουμε σέ ῥίμα;
Ὅταν εἶναι φθινόπωρο ἔχουμε ἀνοιξιάτικο καιρό,
ἢ μήπως καί μαζεύουμε τόν χρόνο τόν τραχύ τοῦ βορείου ἀνέμου; Συνέχεια →