Τὸ χρήσιμο καὶ τὸ περιττό…

Τὸ ἐπίπεδο μίας κοινωνίας φαίνεται ἀπὸ μικρὲς λεπτομέρειες…
Ὅσο πιὸ smart γίνονται τὰ τηλέφωνα, τόσο πιὸ ἀνόητοι γίνονται οἱ ἄνθρωποι.
Κάποιος ποὺ κάνει εὔκολη κι εὐχάριστη τὴν ζωή του, ἀποκτᾶ πρόσβασι σὲ αὐτήν… καὶ ἡ ἁπλῇ πρόσβασις δὲν ἀργεῖ νὰ γίνῃ Κυριαρχία.

Ἡ διάκρισις τοῦ χρησίμου ἀπὸ τὸ περιττό καὶ ἡ διάκρισις τοῦ κόλακος ἀπὸ τὸν φίλο, εἶναι ἀπὸ τὶς ὕψιστες διακρίσεις ποὺ μπορεῖ νὰ κάνῃ ἕνας σώφρων ἄνθρωπος. Συνέχεια →

Πατρίδα (α)

Πάλε ξυπνάει τῆς ἄνοιξης τ᾿ ἀγέρι 
στὴν πλάση μυστικῆς ἀγάπης γλύκα, 
σὰν νύφ᾿ ἡ γῆ, πὄχει ἄμετρα ἄνθη προίκα, 
λάμπει ἐνῶ σβηέται τῆς αὐγῆς τ᾿ ἀστέρι. Συνέχεια →

Ἡ νόησις δὲν ὑπάρχει ἄνευ τοῦ σώματος.

 

Ἡ νόησις δὲν ὑπάρχει ἄνευ τοῦ σώματος.
Ἡ ψυχὴ, εἶναι ἡ δίδουσα εἰς φυσικὸν τι σῶμα τὴν ἀτομικότητα καὶ τὴν σημασίαν αὐτοῦ καὶ ἀποτελεῖται ἐκ τῆς θρέψεως, κινήσεως κατὰ τόπον αἰσθήσεως, μνήμης, πάθους, φαντασίας καὶ νοῦ. Ἐκ τῶν λειτουργιῶν τούτων τῆς ψυχῆς μόνος ὁ νοῦς εἶναι ἴδιος εἰς τὸν ἄνθρωπον, ἀλλὰ καὶ οὖτος ἐν τῇ παθητικὴ μορφὴ αὐτοῦ βάσιν ἔχει τὴν πείραν καὶ εἶναι συνδεδεμένος μὲ τὴν ζωὴν τοῦ σώματος. Ὁ ποιητικὸς ὅμως νοῦς εἶναι ὅλῳς χωριστὸς ἀπὸ Συνέχεια →

Τὸ δύσκολο μὲ τὴν ἀλήθεια εἶναι νὰ τὴν …ἀκούσῃς!!!

Ναί, ἔτσι εἶναι…

Τὸ δύσκολο μὲ τὴν Ἀλήθεια δὲν εἶναι νὰ Τὴν πῇς… εἶναι νὰ Τὴν ἀκούσῃς…
Καί, κυρίως, νὰ Τὴν ἀποδεχθῇς…
Κι αὐτὸ προϋποθέτει Ὡριμότητα…. Συνέχεια →

Ἐὰν δὲν πετᾷς τὰ ἄχρηστα…

Δὲν μένει χῶρος ἐλεύθερος, κενός, γιὰ νὰ ἔλθουν τὰ νέα…
Ἐὰν δὲν πετᾶς αὐτὰ ποὺ περισσεύουν, τότε τὰ ἐπόμενα δὲν θὰ φθάσουν…
Ἐὰν δὲν ἀφήσουμε πίσω μας τὶς προσκολλήσεις μας, αὐτὲς ποὺ μᾶς ὑποχρεώνουν νὰ δενόμαστε μὲ ἄψυχα ἤ μὲ τελειωμένα, οὐδέποτε θὰ καταφέρουμε νὰ ἀναπνεύσουμε ἀέρα ἐλευθερίας… Συνέχεια →

Ὁ πραματευτής

Ἦρθε ἀπ᾿ τὴ Πόλη νιὸς πραματευτὴς
μὲ διαλεχτὴ πραμάτεια,
μ᾿ ἀσημικὰ καὶ χρυσικὰ
καὶ μὲ γλυκὰ τὰ μαῦρα μάτια.

Κι οἱ νιὲς ποθοπλαντάζουν τοῦ χωριοῦ
στὶς πόρτες καὶ στὰ παρεθύρια,
κι οἱ παντρεμμένες ξενυχτᾶν
γιὰ τὰ Συνέχεια →