Τὸ μόνον ποὺ κάνει εἶναι νὰ ἀδειάζει τὸ παρὸν ἀπὸ τὶς χαρές…
Ἔγραφε ἡ Γιώτα.
Πόσο δίκαιον ἔχει;
Ἄγχος… Τί σημαίνει ἄγχος;
Φόβος…
Τί σημαίνει φόβος;
Ἀπουσία φωτός, γνώσεως, εἰκόνας…
Δῆλα δή;
Τί εἶναι τό ἄγχος;
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
ᾨδὴ Τετάρτη. Εἰς Σάμον
α΄
Ὅσοι τὸ χάλκεον χέρι
βαρὺ τοῦ φόβου αἰσθάνονται,
ζυγὸν δουλείας, ἂς ἔχωσι·
θέλει ἀρετὴν καὶ τόλμην
ἡ ἐλευθερία.
β´
Αὐτὴ (καὶ ὁ μῦθος κρύπτει
νοῦν ἀληθείας) ἐπτέρωσε
τὸν Ἴκαρον· καὶ ἂν ἔπεσεν
ὁ πτερωθεὶς κ᾿ ἐπνίγη
θαλασσωμένος· Συνέχεια
Ἔτσι, διαφορετικά…
Ἤμουν στὴν παραλία πρὸ ἡμερῶν καὶ κρατοῦσα ἕνα βιβλίο. Δὲν τὸ κυττοῦσα. Τὸ διάβαζα…
Γύρω μου ὁ κακὸς χαμός. Κόσμος, κοσμάκης, …Μῆτσοι, …Μῆτσες, παιδιά, σκυλιά…
Ποιός λογικός ἄνθρωπος θά μποροῦσε νά συγκεντρωθῇ καί νά διαβάσῃ ἀκόμη καί …μυθιστόρημα;
Τὰ κατάφερνα θαυμάσια… Εἶχα κυριολεκτικῶς «κλειδώσῃ» ἔξω ἀπὸ τὸν κόσμο μου κάθε θόρυβο, κίνησι, σκιά… Εἶναι κάτι ποὺ κάνω πολὺ συχνά… Ἐγὼ μὲ τὸ βιβλίο μου κι ὁ κόσμος γύρω μου καίγεται…
Μία …ἀνάμνησις.
Μελετοῦσα πρὸ μερικῶν ἡμερῶν γιὰ τὴν καταστροφὴ τῶν Ψαῤῥῶν κι ἀνερωτήθην γιὰ τὴν κατάληξιν τῶν αἰχμαλώτων. Δύσκολο νὰ φθάσῃ ὁ νοῦς μου τὴν τόση βία… Δὲν ἀντέχεται… Κάθε φορὰ ποὺ κάπως ἡ ἱστορία «ξεκλειδώνει» τὶς ἀλήθειες της ἐμπρός μου, ἔρχεται τὸ αἷμα γιὰ νὰ μοῦ θαμπώσῃ τὴν σκέψι… Δὲν ἀντέχεται…
Ἴσως…
Ο καλύτερος φίλος είναι αυτός με τον οποίο μπορείς να ξαπλώσεις στη πολυθρόνα σου στη βεράντα, να μην ανταλλάξεις ούτε μια λέξη και μετά να φύγεις αισθανόμενος ότι ήταν η καλύτερη συζήτηση που είχες κάνει ποτέ.
Είναι αλήθεια ότι δεν γνωρίζουμε τι έχουμε μέχρι να το χάσουμε, αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι δεν γνωρίζουμε τι χάναμε πριν αυτό έλθει.
Χῶμα ἑλληνικό
Τώρα ποὺ θὰ φύγω καὶ θὰ πάω στὰ ξένα
καὶ θὰ ζοῦμε μῆνες, χρόνους χωρισμένοι,
ἄφησε νὰ πάρω κάτι κι ἀπὸ σένα,
γαλανὴ πατρίδα πολυαγαπημένη,
ἄφησε μαζί μου φυλαχτὸ νὰ πάρω
γιὰ τὴν κάθε λύπη κάθε τι κακό,
φυλαχτὸ ἀπὸ ἀρρώστια, φυλαχτὸ ἀπὸ Χάρο,
μόνο λίγο χῶμα, χῶμα ἑλληνικό. Συνέχεια