Ὅταν γνωρίζῃς τὸν ἐχθρόν σου, τότε γνωρίζῃς καὶ τὰ ἀδύνατά του σημεῖα!
Ὅταν δὲν τὸν γνωρίζῃς, ἀλλὰ σὲ γνωρίζῃ αὐτός, τότε παραμένεις εὐάλωτος σὲ κάθε του ὄρεξιν!
Πρῶτα κι ἐπάνω ἀπὸ ὅλα προέχει νὰ ξέρουμε τὸ ποιοὶ εἴμαστε, τὸ ποῦ θέλουμε νὰ φθάσουμε καὶ τὸ πῶς θὰ τὸ ἐπιτύχουμε!
Ἐὰν δὲν γνωρίζουμε αὐτὰ τὰ βασικά, τότε θὰ εἶναι πολὺ εὔκολον νὰ πέσουμε θύματα, ἀκόμη καὶ στὴν πιὸ ξεκάθαρη, πρὸς ὄφελός μας, μάχη.
Συνέχεια
Δὲν τὸ ἔχω δεῖ, ἀλλὰ περίπου ξέρω τὴν ὑπόθεσιν.. (Νὰ δῶ πότε θὰ τὸ προλάβω κι αὐτό…)
Ἀλλὰ σήμερα τὸ θέμα τοῦ τίτλου κάπως …παραπλανᾶ!
Μᾶλλον, δὲν παραπλανᾶ ἀκριβῶς… Ἁπλῶς βάζει τὰ πράγματα σὲ μίαν ἄλλην διάστασιν…
Χμμμ. Συνέχεια
Πρὸ ἀρκετῶν ἡμερῶν ξεκίνησε μία συζήτησις, διαδικτυακή, γιὰ τὸ τὶ εἶναι συνείδησις.
Εἰπώθησαν πολλά. Σχετικὰ κι ἄσχετα.
Ἀλλὰ τὸ ἐρώτημα δὲν ἔχει ἀπαντηθεῖ ξεκάθαρα.
Σήμερα ἀπεφάσισα νὰ σᾶς παρουσιάσω μέρος τῶν δικῶν μου σχολιασμῶν, μὲ τὰ σημαντικότερα, κατὰ τὴν κρίσιν μου σημεῖα, μὲ στόχον νὰ προβληματισθοῦμε ὅλοι μας.
Τὸ τὶ εἶναι συνείδησις, προσωπικῶς τὸ ἔχω ἤδη ἀντιληφθεῖ.
Τὸ τὶ ὅμως εἶναι συνείδησις γιὰ τὸν καθένα, εἶναι ἄλλο ζήτημα.
Δυστυχῶς, ἀκόμη κι ἐδῶ, ἔχουμε πάλι τμήματα τῆς πληροφορίας εἰσπράξει.
Κι ὅλα αὐτά, ὅπως πάντα δῆλα δή, ξεκινοῦν καὶ καταλήγουν στὴν ἀπουσία παιδείας μας!
Γιά πόσο ἀκόμη θά πληρώνουμε τήν ἀμορφωσιά μας;
Ἄγνωστον… Πάντως σίγουρα γιὰ ὅσο ἀρνούμαστε νὰ πετάξουμε ἀπὸ ἐπάνω μας τὶς προσκολλήσεις μας καὶ τὰ χρωματιστά μας γυαλιά.
(Μικρὲς «παρεμβάσεις» γιὰ νὰ ἀποκρυβοῦν τὰ ὀνόματα κάποιων σχολιαστῶν.) Συνέχεια
στιγμές… κάποιες ἡμέρες… κάποιον μῆνα… κάθε χρόνο…
Θυμᾶσαι…
Ἀφήνεις στὴν ἄκρη τὸ προσωπεῖο τοῦ Πολέμου καὶ ἀφουγκράζεσαι τὸν Ἄνεμο, ἀφήνοντας τοὺς ψιθύρους Του νὰ σοῦ θυμήσουν ἡμέρες ἀλλοτινές… ὅταν ἔπαιρνες τὴν στροφὴ τοῦ δρόμου ποὺ τώρα πιὰ ξέρεις ποῦ βγάζει. Συνέχεια
Παίζουμε!
Ναί, πρέπει νὰ τὸ συνειδητοποιήσουμε, παίζουμε!
Παῖκτες ἐμεῖς, παῖκτες καὶ οἱ ἀντίπαλοι!
Διόλου ἀόρατοι ἀντίπαλοι!
Διόλου ἀνώνυμοι!
Διόλου ἀνίκητοι!
Κάτι τοὺς τάραξε.. .Κάτι πάει νὰ τοὺς ξεφύγει, ἄν κι ὅλα τὰ ἔχουν ὀργανώσει θαυμάσια!
Κάτι φοβοῦνται… Καὶ εἴμαστε ἀκόμη στὴν ἀρχή…
Εἴπαμε, βλέπουμε μόνον τὴν κορυφὴ τοῦ παγόβουνου!
Ἀλλὰ κι αὐτοὶ τὸ ἴδιο….
Τὸ παγόβουνο εἶναι μεγάλο…
Τεράστιο!
Γιγαντιαῖο… Κι ἔχει καρδιά!
Κι ἐμεῖς πλέον ἐκεῖ στοχεύουμε! Στὴν καρδιά του… Συνέχεια
Κάποιαν στιγμή…
Κάποια μαγικὴ κουκκίδα στὴν κυκλικὴ εὐθεῖα τοῦ Χρόνου…
Αὐτὸς σταματᾶ νὰ κινεῖται…
Καὶ τότε ἡ Κατάδυσις γίνεται ἐνστικτωδῶς.
Χωρὶς ἀνάσα βουτᾶς στὰ Βάθη τοῦ Χάους…
Στὰ κατασκότεινα Ἐρέβη τῆς Ὑπάρξεως. Συνέχεια
