Μὲ λέτε ἴσως γραφική…
Ἴσως ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου… 
Ἀλλὰἡ πραγματική μας πτώχευσις δὲν ἔφθασε μὲ τὰ μνημόνια…
Οὔτε μὲ τοὺς λοβοτομημένους «ἡγέτες»  μας…
Οὔτε μὲ τὴν καταλήστευσιν τοῦ δημοσίου πλούτου μας… Συνέχεια →

Καλημέρα μὲ προβληματισμὸν καὶ σκέψεις….
Καλημέρα μὲ Νικόλα…
Πρὶν σᾶς τὸν παρουσιάσω ὅμως θὰ ἤθελα νὰ παρατηρήσω κάτι, ποὺ θεωρῶ σημαντικό.

Πρὸ μερικῶν ἐτῶν, ὅταν στὸ Πανεπιστήμιον, μαθαίναμε τὰ περὶ κβαντικῆς φυσικῆς, εἴχαμε διδαχθεῖ τὴν ἀρχὴν τῆς ἀβεβαιότητος καὶ τὴν σχέσιν ΔΕ*Δt = σταθερά [=(περίπου)h/2π]. Συνέχεια →

 «… πρεσβύτης ἐν Ὀλυμπίᾳ συντελουμένου τοῦ ἀγῶνος προθυμούμενος θεάσασθαι καθέδρας ἠπόρει πολλοὺς δ’ ἐπιπορευόμενος τόπους ὑβρίζετο καὶ ἐσκώπτετο μηδενὸς αὐτὸν παραδεχομένου· ὡς δὲ κατὰ τοὺς Λακεδαιμονίους ἧκεν… ἀνέστησαν πάντες οἱ παῖδες καὶ πολλοὶ τῶν ἀνδρῶν τοῦ τόπου ἐκχωροῦντες· τῶν δὲ Πανελλήνων ἐπισημηναμένων κρότῳ τὸ ἔθος καὶ ὑπερεπαινούντων… ὁ πρεσβύτης κινήσας πολιόν τε κάρη, πολιόν τε γένειον καὶ δακρύσας… «οἴμοι τῶν κακῶν» φησὶν…

Συνέχεια →

Σκέψεις, ἀπορίες, προβληματισμοί…
Καὶ τελικῶς ἐμεῖς τρέχουμε, πρὸ κειμένου κάτι νὰ ἀποκτήσουμε, χάνοντας τὴν ζωή μας καὶ κυρίως τὴν οὐσίαν τῆς ζωῆς μας!
Ποιοί εἴμαστε;
Γιατί εἴμαστε ἐδῶ;
Ποῦ πηγαίνουμε; Συνέχεια →

Ζοῦμε τὴν κάθε μας στιγμὴ σὰν νὰ εἶναι ἡ τελευταία…
Οὐδεὶς μᾶς ἐγγυᾶται ὅτι θὰ ξυπνήσουμε τὸ πρωί.
Τὸ Μυστικὸ εἶναι νὰ τολμοῦμε νὰ ὑψώνουμε τὸ κεφάλι σὲ ὅλα ὅσα μᾶς κρατοῦν τὸ βλέμμα χαμηλά, ἐμποδίζοντάς νὰ θωροῦμε τὸν προορισμό μας… τὰ ἄστρα.
Καὶ χωρὶς Ἀφέντες… ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ !!!
Ἀκόμη καὶ ἂν δὲν ὑλοποιήσουμε ποτὲ τὰ ὄνειρά μας, θὰ ἔχουμε ζήσει, ἔστω γιὰ λίγο, στοὺς Μαγικοὺς Ὀνειροκόσμους τῆς Ὑπάρξεως.
Συνέχεια →