Πρὸ ἀρκετῶν ἡμερῶν ξεκίνησε μία συζήτησις, διαδικτυακή, γιὰ τὸ τὶ εἶναι συνείδησις.
Εἰπώθησαν πολλά. Σχετικὰ κι ἄσχετα.
Ἀλλὰ τὸ ἐρώτημα δὲν ἔχει ἀπαντηθεῖ ξεκάθαρα.
Σήμερα ἀπεφάσισα νὰ σᾶς παρουσιάσω μέρος τῶν δικῶν μου σχολιασμῶν, μὲ τὰ σημαντικότερα, κατὰ τὴν κρίσιν μου σημεῖα, μὲ στόχον νὰ προβληματισθοῦμε ὅλοι μας.
Τὸ τὶ εἶναι συνείδησις, προσωπικῶς τὸ ἔχω ἤδη ἀντιληφθεῖ.
Τὸ τὶ ὅμως εἶναι συνείδησις γιὰ τὸν καθένα, εἶναι ἄλλο ζήτημα.
Δυστυχῶς, ἀκόμη κι ἐδῶ, ἔχουμε πάλι τμήματα τῆς πληροφορίας εἰσπράξει.
Κι ὅλα αὐτά, ὅπως πάντα δῆλα δή, ξεκινοῦν καὶ καταλήγουν στὴν ἀπουσία παιδείας μας!
Γιά πόσο ἀκόμη θά πληρώνουμε τήν ἀμορφωσιά μας;
Ἄγνωστον… Πάντως σίγουρα γιὰ ὅσο ἀρνούμαστε νὰ πετάξουμε ἀπὸ ἐπάνω μας τὶς προσκολλήσεις μας καὶ τὰ χρωματιστά μας γυαλιά.
(Μικρὲς «παρεμβάσεις» γιὰ νὰ ἀποκρυβοῦν τὰ ὀνόματα κάποιων σχολιαστῶν.) Συνέχεια
Ἀλήθεια, πῶς θά μπορούσαμε νά περιγράψουμε κάποιον πού ξυπνᾶ μέσα σέ μίαν φωτεινή πραγματικότητα πού λέγεται ἀλήθεια;