Γράφει ο Ελευθέριος Αναστασιάδης
Σε λίγες ημέρες θα μας τιμήσουν με την παρουσία τους στην Αθήνα, δύο υψηλοί επισκέπτες: Ο Ιουδαίος «καλλιτέχνης» Dario Fo εξ Ιταλίας και ο επίσης Ιουδαίος «φιλόσοφος», Bernard-Henri Levy, εκ Γαλλίας. Ο λόγος της επίσκεψης; Να διαμαρτυρηθούν για την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ελλάδα. Μετά την διαμαρτυρία, ίσως να συναντηθούν με τους Έλληνες Ιουδαίους κοινοβουλευτικούς, και όλοι μαζί θα χορέψουν υπό τους ήχους του τραγουδιού Hava nagila που λέει :
“Ας χαρούμε, ας χαρούμε
Ας χαρούμε και ας είμαστε χαρούμενοι
Ας τραγουδήσουμε, ας τραγουδήσουμε
Ας τραγουδήσουμε και ας είμαστε χαρούμενοι
Ξυπνήστε, ξυπνήστε αδέλφια
Ξυπνήστε αδέλφια με μια χαρούμενη καρδιά”
Συμμετέχοντας και εμείς στην διαμαρτυρία κατά της ξενοφοβικής βίας τους αφιερώνουμε το ακόλουθο άρθρο.
Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΕΓΚ ΧΑΪΝΤΕΡ
Η συνάντησή του με τον θάνατο έγινε λίγο μετά από μία μεγάλη επιτυχία στις Αυστριακές εκλογές του 2008 με το νέο κόμμα του, «Συμμαχία για το Μέλλον της Αυστρίας» (BZO, Bündnis Zukunft Österreich), οπότε πήρε το 11% των ψήφων.
Ο διεθνής εβραϊσμός είχε στοχοποιήσει τον Χάιντερ από το 1991: η θητεία του ως κυβερνήτης της Καρινθίας είχε διακοπεί. Είχε δηλώσει ότι οι κοινωνικές πολιτικές του Τρίτου Ράιχ είχαν ευνοήσει την απασχόληση.
Από τότε έχει αρχίσει μια τεράστια εκστρατεία του Τύπου εναντίον του σε όλη την Ευρώπη, με εκτεταμένη χρήση διαφόρων ψευδών ισχυρισμών. Το κόμμα του -τότε Κόμμα της Ελευθερίας (FPO)- ήταν αντί-ευρωπαϊκό και διαμαρτυρόταν για την ανεξέλεγκτη εισροή μεταναστών από τις Ανατολικές χώρες.
Το 1999 έλαβε το 27% των ψήφων, και έτσι το Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα (της πλειοψηφίας) αναγκάστηκε να το συμπεριλάβει σε μια κυβέρνηση συνασπισμού. Αμέσως όλοι οι 14 αρχηγοί των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, με μία πρωτοφανή απόφαση, διέκοψαν τις διμερείς επαφές με τη Βιέννη.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε να επιβάλει κυρώσεις κατά της πολιτισμένης Αυστρίας, και η Πορτογαλική Προεδρία της ΕΕ ανακοίνωσε ότι, αν ο Χάιντερ εμπλακεί στην κυβέρνηση, οι πρέσβεις στη Βιέννη θα λειτουργούν μόνο ως “τεχνικοί”, και ότι η Αυστρία δεν θα έπαιρνε την Ευρωπαϊκή στήριξη για οποιαδήποτε διεθνή υποψηφιότητα, σε οργανισμούς κλπ.
Το 2005, το περιοδικό Profil αποκάλυψε ότι ένας από τους στενότερους συνεργάτες του Χάιντερ, ο Peter Sichrovsky, Ιουδαίος, γενικός γραμματέας του Κόμματος της Ελευθερίας, τον οποίο ο Χάιντερ έστειλε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, παρείχε πληροφορίες για τον αρχηγό του στην ισραηλινή Μοσάντ επί τουλάχιστον πέντε χρόνια.
«Ήθελα να βοηθήσω το Ισραήλ, δεν έκανα κάτι κακό,» δικαιολογήθηκε ο Sichrovsky. Αλλά, εξυπακούεται,η διείσδυση του μέσα στο κόμμα του Χάιντερ είχε ως αποτέλεσμα να παρέχει στους Ισραηλινούς και πληροφορίες για τα ταξίδια και την ασφάλεια του Χάιντερ. «Ο εβραϊκός λαός όπου κι αν βρίσκεται, υπό την ηγεσία του κράτους του Ισραήλ δεν θα επιτρέψει ποτέ ο κόσμος να διατηρήσει ομαλές σχέσεις με την Αυστρία», είχε δηλώσει ο Ehud Barak .
Το αυτοκίνητο του Χάιντερ μετά το “ατύχημα”
Το 2009 οι Times online δημοσίευσαν άρθρο με τον τίτλo: «Investigative reporter offers murder theory over death of Jörg Haider», στο οποίο μεταξύ των άλλων αναγράφονταν τα εξής: «…O Xάιντερ ξεκίνησε το δρόμο επιστροφής στο σπίτι του, μέσω των βουνών, το οικογενειακό κτήμα του στην επονομαζόμενη Κοιλάδα της Αρκούδας. Το αυτοκίνητο του πολιτικού ήταν μια λιμουζίνα 2.5 τόνων τύπου Phaeton, από τα καλύτερα αυτοκίνητα της Φολκσβάγκεν. Με κάποιον τρόπο το στιβαρό αυτό αυτοκίνητο ήταν πλήρως διαλυμένο μετά την σύγκρουση. Οι δύο πλαινές πόρτες του εκσφενδονίστηκαν και βρέθηκαν πίσω από το κατεστραμμένο όχημα. Κομμάτια του αυτοκινήτου ανασύρθηκαν από την κορυφή ενός δέντρου. Και σύμφωνα με τον κ. Wisnewski, ο οποίος κατάφερε να μπει στο αστυνομικό γκαράζ που βρίσκεται το κατεστραμμένο αυτοκίνητο, το όχημα είχε ύποπτες τρύπες, σαν να είχε σκόπιμα συντριβει εκτός δρόμου από κάτι που έμοιαζε με εκσκαφέα και εν συνεχεία σπρώχθηκε πίσω στη λεωφόρο…»
Να διαμαρτυρηθούμε όλοι λοιπόν κατά της ξενοφοβίας και της δεξιάς βίας, μαζί με τους υψηλούς επισκέπτες μας.
Ξεκινώντας διμέτωπο αγώνα με τα απομεινάρια του καθεστώτος Μουμπάρακ αλλά και τους πρωτεργάτες της επανάστασης, ο πρόεδρος της Αιγύπτου μετατρέπεται σε έναν ακόμη δικτάτορα.
