Ἡ Ἑλλάδα ὅπως ὑπογραμμίζουν οἱ New York Times, ἔχει σήμερα ἕνα τεράστιο διαπραγματευτικό χαρτί, πού δέν διέθεταν χῶρες ὅπως ἡ Ἀργεντινή, ἡ Οὐρουγουάη ἤ ἡ Ῥωσία. Τό χρέος τῶν χωρῶν ἦταν ὑπό τό καθεστώς τοῦ ἀμερικανικοῦ ἤ τοῦ βρετανικοῦ δικαίου. Ἀντίθετα, ἄνω τοῦ 90% τοῦ Ἑλληνικοῦ χρέους ὑπόκειται στήν Ἐλληνική νομοθεσία. Αὐτό ὑποστηρίζουν διεθνεῖς νομικοί ἐμπειρογνώμονες, μπορεῖ νά δώσῃ στήν Ἐλλάδα τήν δυνατότητα – ἄν τό ἀποφασίσῃ – νά μεταβάλῃ τούς ὅρους τῶν δανειακῶν συμβάσεων, ἐπιβάλλοντας στούς ξένους πιστωτές εὐνοϊκότερους ὅρους ἀναδιαρθρώσεως. Γιά παράδειγμα, τό Ἑλληνικό κοινοβούλιο θά μποροῦσε νά ψηφίσῃ μιά διάταξι πού νά ἐπιβάλῃ τόν ὑποχρεωτικό χαρακτῆρα μιᾶς ἀναδιαρθρώσεως, ἄν συμφωνήσῃ τό 51% τῶν πιστωτῶν. Ἤ ἀκόμη πιό δραστικά, ἡ Ἀθήνα θά μποροῦσε νά ἀρνηθῇ ἐντελῶς νά πληρώσῃ, Συνέχεια →