«Ὁ Τσίπρας, κρίνοντας ἴσως ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του, λέει ὅτι ὁ Τρᾶμπ θὰ κυβερνήση διαφορετικὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἔλεγε προεκλογικά…»
Ἠταν ἀναμενομένη, φυσικά,ἡ ἀντίδρασις τῶν Ἀμερικανῶν, μετὰ ἀπὸ ὅσα εἶπε καὶ ὁ Τσίπρας ἐχθές, κατὰ τὴν συνάντησή του μὲ τὸν Ὀμπάμα. Ἡ ἀπάντησις ἦλθε ἀπὸ τὸ ἔγκυρο καὶ σοβαρὸ Foreign Policy καὶ ἦταν πολὺ σκληρή!
Ἀφοῦ κάνει μίαν ἀναφορὰ στὶς δηλώσεις Τσίπρα περὶ «ἐπιθετικότητος Τρᾶμπ κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ προεκλογικοῦ ἀγῶνος» καὶ τὴν «ἀναμενομένη …στροφή του πρὸς τὸν ῥεαλιασμό», ῥίχνει τὸ θανατηφόρο καρφί του.
Ἐγὼ ὀφείλω νὰ συμφωνήσω καὶ νὰ προβληματισθῶ μὲ τὴν ἀγανάκτισιν τοῦ φίλου μας Μπαρμπανίκου. Σωστὰ τὰ γράφει ἀπὸ τὴν σκοπιά του. Δὲν ἦταν προδότης ὁ κάθε νέος ποὺ ξεπάγιασε οὐρλιάζοντας, τρώγοντας δακρυγόνα καὶ ξῦλο, γιὰ νὰ βγαίνουμε σήμερα νὰ κατηγοροῦμε κάθε ἕναν ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ μαζύ του πάλεψαν γιὰ νὰ προδοθοῦν, ἀκόμη μίαν φορά. 
