γράφει ο Γιώργος ΑνεστόπουλοςΣτο προηγούμενο κείμενο «Ἑλλάδα – Ρωσσία» καὶ περὶ….«Ρωσικοῦ Παραδόξου» περιγράφηκε το γιατί εντέλει το διαχρονικό ρωσικό ενδιαφέρον περί Ελλάδας ήταν «υποτονικό και υποκριτικό» και όχι «έντονο» όπως οι περισσότεροι νομίζουν. Ένα από τα «λεκτικά σχήματα» που χρησιμοποιήθηκαν (μεταξύ πολλών άλλων) για να στηρίξουν τον παραπάνω ισχυρισμό ήταν :
«…Θα μπορούσε (η Ρωσία) να ιδρύσει (στην Ελλάδα) μια πανίσχυρη εταιρεία παραγωγής και διανομής ενέργειας στη χώρα και με επιθετική πολιτική τιμών να εγκλωβίσει την πλειοψηφία των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων στο ενεργειακό της άρμα. Θα μπορούσε να στήσει εργοστάσια παραγωγής ενέργειας από φυσικό αέριο και να έχει το δικαίωμα να φέρνει το δικό της αέριο παραγωγής ενέργειας. Δηλαδή, θα μπορούσε να πάρει αυτά που ήθελε (σημ. “ως προς το Φυσικό Αέριο”και την ενεργειακή/γεωστρατηγική της εδραίωση στην περιοχή) «από την πίσω πόρτα». Γιατί δεν το έκανε; Γιατί δεν το κάνει;…»
Αυτό που εννοούσε βεβαίως το παραπάνω «σκωπτικό ερώτημα» (μαζί με πλήθος άλλων αντίστοιχων) ήταν πως «κάτι καταδεικνύει αυτό» :
δηλαδή, εάν πραγματικά ήθελε η Ρωσία να «βάλει πόδι γερά στην Ελλάδα» υπήρχαν πλείστα όσα μέσα να το κάνει. Απλά, επέλεξε να μην το κάνει και προτίμησε ν’ ασκεί «περιστασιακές υποκριτικές πιέσεις από το μπαλκόνι» μόνον και μόνον για ν’ αντλεί κάθε φορά ανταλλάγματα από τους Δυτικούς προκειμένου να υποχωρεί στα θέματα Ελλάδας και να παύει να τους «παρενοχλεί».
δηλαδή, εάν πραγματικά ήθελε η Ρωσία να «βάλει πόδι γερά στην Ελλάδα» υπήρχαν πλείστα όσα μέσα να το κάνει. Απλά, επέλεξε να μην το κάνει και προτίμησε ν’ ασκεί «περιστασιακές υποκριτικές πιέσεις από το μπαλκόνι» μόνον και μόνον για ν’ αντλεί κάθε φορά ανταλλάγματα από τους Δυτικούς προκειμένου να υποχωρεί στα θέματα Ελλάδας και να παύει να τους «παρενοχλεί».
Τι άλλο να υποθέσει άλλωστε κανείς από τα παραπάνω;
Και ιδού το θαύμα. Μόλις λίγες ημέρες μετά, η Ρωσική εξωτερική πολιτική αποφάσισε ν’ «αυξήσει τη δυναμική της».
Συνέχεια
Συνέχεια
Οι μόνοι που αξίζουν για μένα είναι οι τρελλοί, 
