«Νόνου πειθοῦς ἱερὸν λόγος» ἔλεγε ὁ Εὐριπίδης, τό μόνο ἱερὸ μέσο γιὰ νὰ πείσῃς εἶναι ὁ λόγος. Εἶναι τὸ βασικὸ στοιχεῖο τῆς Δημοκρατίας, εἶναι ἡ γλῶσσα τοῦ Ἕλληνος, ἡ γλῶσσα μὲ τὴν ὁποία καταλαβαίνει ὁ Ἕλληνας.
Καὶ ὁ λόγος αὐτὸς ἔγινε πολιτικός, ὄχι ὅπως τὸν γνωρίζαμε στὴν ἀρχαιότητα, ὁ λόγος γιὰ τὴν προβολὴ τοῦ κόμματος, λόγος σὲ ἐπίπλαστες ἀρχὲς καὶ πιστεύω.. Ἀνέβηκε στὰ ὕψη ὁ πολιτικὸς λόγος, δῆθεν νὰ ἐπιλύσῃ προβλήματα. Μόνο ποὺ δὲν ἐταὐτίσθη μὲ τόν Ἕλληνα, τὴν Δημοκρατία, ἀλλὰ μὲ τὴν ταὐτότητα τοῦ κόμματος, τὸ ὁποῖο θὰ ἔλθῃ στὴν ἐξουσία γιὰ νὰ χαράξῃ τὴν πορεία του γιὰ τὴν προοπτικὴ – ὑποτίθεται – τοῦ τόπου. Συνέχεια
Ἑορταστικὰ τριήμερα, διακοπές, ἀργίες, διήμερα…..
Η ηθική είναι ένα θέμα σχετικό, κυμαίνεται κατά πολύ αναλόγως με το χώρο και το χρόνο, άλλους ηθικούς νόμους και κανόνες έχει μια κοινωνία στην Ελλάδα του 2013 και άλλους μια κοινωνία ιθαγενών κάπου στην περιοχή του Αμαζονίου, δίχως να μας ενδιαφέρει ιδιαιτέρως πότε και ποιο σύστημα αξιών είναι καλλίτερο ή χειρότερο, αρκεί η διαφοροποίηση.
Ἡ ὕπαρξις καὶ μόνον τῶν κομμάτων, παρέα μὲ τὶς κατακερματισμένες θέσεις τους, γιὰ ἰσονομία, δικαιοσύνη, ἀνθρωπισμό, κατ’ ἐμὲ πάντα, συνιστᾷ μεγίστη Ὕβρι.