“Η πόλη αναρωτιέται και προσπαθεί να μαντέψει”, είπε ο Λεωνίδας, “γιατί επέλεξα αυτούς ειδικά τους τριακόσιους άντρες. Ποτέ δεν θα πω γιατί διόρισα αυτούς τους Τριακόσιους. Δεν θα το πω ούτε στους Τριακόσιους. Αλλά θα το πω σε εσένα.

… τους επέλεξα όχι για τη δική τους Ανδρεία, κυρά, αλλά για κείνη των γυναικών τους. Τούτη η ώρα είναι η πλέον επικίνδυνη για την Ελλάδα. Αν σωθεί, δεν θα είναι στις Θερμοπύλες, μόνον ο θάνατος περιμένει εμάς και Συνέχεια →

Ὁ ἀφεδρὼν ἑνὸς ψυχικῶς πάσχοντος συνανθρώπου μας καὶ ἡ ἐπισκεψιμότης του ὑπὸ τῶν ἀπολήξεων τοῦ οὐροποιητικοῦ συστήματος ἄλλων συνανθρώπων μας, ὡς πρόβλημα συζητήσεων καὶ ἀναφορᾶς, μὲ καθιστᾶ σύννουν περὶ τὴν ἐχεφροσύνην πολλῶν τινων Συνέχεια →

Ἐν τάξει. 
Τὴν κάναμε τὴν ἐπανάστασί μας. 
Καταθέσαμε τὴν συμπόνια μας, παρουσιάσαμε τὴν συμπάθειά μας, ἐκφράσαμε τὴν ἀγανάκτησί μας. 
Ἀνάψαμε κεράκια… Πολλὰ κεράκια… Τόσα ποὺ τελικῶς ἐκτονώσαμε ὅλη μας τὴν θλίψι, τὴν συμπαράστασι, τὸν πόνο γιὰ τὰ παιδιὰ ποὺ ἐχάθησαν στὴν Λάρισσα ἀπὸ ἀναθυμιάσεις. 
Καὶ τώρα, μετὰ ἀπὸ τὸ Ἅναμμα τῶν κεριῶν, μὲ ἥσυχη συνείδησι, μὲ καθαρὴ καρδιά, αἰσθανόμενοι πὼς ἐπράξαμε τὸ χρέος μας κοινωνικῶς, ἠθικῶς, ἀνθρωπιστικῶς, ἐπιστρέφουμε στὰ καθ’  ἡμάς. 

Συνέχεια →

Κάθε ξύπνημά μας πρέπει νὰ εἶναι μία νέα ἀρχή…
Κάθε ἡμέρα μας πρέπει νὰ εἶναι μία νέα ματιὰ στὸν Ἥλιο… Ἀκόμη κι ἐὰν ἡ συννεφιὰ τὸν κρύβῃ…

Κάθε πρωΐ μία νέα ματιά.. Μία ἄλλη ματιά… Ἀλλὰ ὄχι ὅπως μάθαμε… 
Ὅπως πρέπει νὰ μάθουμε…

Συνέχεια →