Ἀρχεῖα ἐτικέττας: σκέψεις

Αὐτὸ θὰ πῇ «πνευματικότης»…

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Γιὰ τὴν ὁποίαν φυσικὰ πρέπει νὰ ἤμεθα ὑπερήφανοι ὥς ἀνθρωπότης.
Διότι ἐὰν δὲν εἴχαμε τέτοιους πηδηκταρᾶδες ποιητᾶδες, ποῦ θά ἤμασταν σήμερα; Στίς σπηλιές; Στά δένδρα; Στίς φωλιές τῶν ἀρουραίων;

Τί νά σᾶς πῶ; Ἀνετρίχιασα… Καὶ μετὰ πῆγα νὰ μαγειρέψω μίαν φασολάδα… Τοῦ αὐτοῦ θέματος μέν, ἀλλὰ τοὐλάχιστον ἡ φασολάδα εἶναι καὶ ὑγιεινή, ἀλλὰ καὶ περισσότερο …ἀεριούχα!!!

Ἐδιάβασα ἁπλῶς μερικὲς γραμμὲς ἀπὸ τὸν ἐν λόγῳ «ποιητή» (;;;) συγγραφέα (;;;) καλλιτέχνη (;;;) καὶ τὰ …εἶδα ὅλα!!! Μὰ ὅλα!!! Συνέχεια →

Αὐτὸς ποὺ ὠφελεῖται ἀπὸ τὸ σύστημα δὲν μπορεῖ καὶ δὲν πρέπει νὰ τὸ ἀλλάξῃ.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

«Πάντων πονηροτάτους εἶναι καὶ μεγίστης ζημίας ἀξίους… οἵτινες οἷς αὐτοὶ τυγχάνουσιν ὄντες ἔνοχοι, ταῦτα τῶν ἄλλων τολμῶσι κατηγορεῖν…»

[Ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, οἱ πιὸ πονηροὶ εἶναι καὶ ἄξιοι τῆς πιὸ μεγάλης τιμωρίας, γιατί τολμοῦν νὰ κατηγοροῦν τοὺς ἄλλους, γιὰ ὅσα οἱ ἴδιοι εἶναι ἔνοχοι…]

Συνέχεια →

Ἡ γρίπη τῶν φθηνῶν.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Δέν θυμάμαι που το άκουσα, αλλά όποιος το σκέφτηκε έκανε τη διάγνωση του αιώνα. Φτηνά μυαλά βασανίζουν, καταστρέφουν και λεηλατούν τις ζωές μας. Φάρμακο για να γλυτώσει η πραγματική ανθρώπινη ράτσα από τόν ιό δεν υπάρχει, ούτε πρόκειται να βρεθεί στο μέλλον. Ο λόγος είναι πολύ απλός. Μόλις Συνέχεια →

Ὁ κ. Σαμαρᾶς καί τά … κέρατα τοῦ ταύρου!

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Θυμηδία μοῦ προκάλεσε ἡ προχθεσινή σύσταση τοῦ πρωθυπουργοῦ πρός τούς ὑπουργούς του, νέους καί παλιούς, νά πιάσουν “τόν ταῦρο ἀπό τά κέρατα”! Διερωτῶμαι: ἔχει δοκιμάσει νά πιάσει ὁ κ. Σαμαρᾶς ἀπό τά κέρατα ὄχι ταῦρο ἀλλά τράγο; Τότε θά βλέπαμε τά καζάντια του. Τήν ἴδια σύσταση εἶχε κάνει καί ὁ χρυσοστόλιστος ναύαρχος Κόχραν πρός τόν Καραϊσκάκη.

Συνέχεια →

Καλὰ τὰ λέει ὁ Σπανουδάκης, ἀλλά…

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Ἐδιάβασα τὰ ὅσα ἔγραψε ὁ Σπανουδάκης καὶ τὸν ἐθαύμασα ἀκόμη μίαν φορὰ γιὰ τὴν καθαρότητα τῆς σκέψεώς του καὶ τὴν ἠθική του…
Ἀλλά…
Ἀλλὰ ἐπικαλεῖται τὸ ὄνομα τῆς δημοκρατίας, μὴ συνειδητοποιῶντας πὼς ἀκριβῶς αὐτὸ ποὺ ἔχουμε εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς τάχα μου δημοκρατίας, ἐντὸς τῆς ὁποίας διαβιοῦμε ἐδῶ καὶ κάποες, ἀρκετὲς πλέον, δεκαετίες.
Ναί, τὸ 4% μᾶς κυβερνᾶ. Ναί, τὸ 3% καθορίζει τοὺς νόμους μας. Ναί, τὸ 0,0000001% ἀποφασίζει γιὰ τὰ ὅσα θὰ συμβοῦν στὸν πλανήτη. Ἀλλά μέ ποιό ὅπλο; Μέ ποιόν μοχλό; Μέ ποιόν τρόπο μᾶς ἔχουν πείσῃ ἤ μᾶς ἔχουν «πείσῃ» ἤ σκέτο μᾶς ἔχουν ἐπιβάλῃ τίς ὀρέξεις τους; Μήπως μέ τήν δημοκρατία;

Συνέχεια →

Τὰ τζαμιὰ καὶ τὰ …τζαμιά!

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

«Ὅλα τά ‘χει ἡ Μαριορή, ὁ φερετζές τῆς ἔλειπε»! Ἡ παροιμιακή φράση εὑρίσκει ἐπιβεβαιωτική πληρότητα στό Δῆμο Ἀθηναίων. Ὁ κ. Καμίνης καί τά «καμινέτα» του, ἀφοῦ ἔλυσαν τό πρόβλημα τῶν σκουπιδιῶν, τό πρόβλημα τῆς βεβηλώσεως τοίχων καί μνημείων, τό πρόβλημα κλοπῆς προτομῶν, τό πρόβλημα τῶν ζητιάνων (παρότι αὐτό ἦταν τουριστική «ἀτραξιόν»), τό πρόβλημα τῆς νεκρώσεως τοῦ ἱστορικοῦ κέντρου, τό πρόβλημα τῆς δημόσιας τάξης, το πρόβλημα τοῦ θορύβου, το πρόβλημα τῆς ἀλητείας καί τῆς Συνέχεια →