Ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμή ποὺ μπαίνουμε σὲ ἕνα σπίτι, ξέρουμε ἂν θὰ μᾶς τραβήξῃ ἢ ὄχι.
Ἀγαπάμε ὁρισμένα σπίτια γιατὶ κι αὐτὰ μοιάζουν σὰν νὰ μᾶς ἀγαποῦν.

Ὑπάρχει μιὰ  αἴσθήσις ἀνέσεως, ζεστασιᾶς, μιὰ ξεχωριστὴ μυρωδιά,  ποὺ μᾶς καλωσορίζει μὲ χαρά.
Ἡ ἁρμονία ἡ τάξις καὶ ἡ καθαριότης μᾶς καταπραΰνουν. Συνέχεια →

Ὅταν ἐρωτευόμαστε κάποιον τότε ἀρχίζει ἡ αἰωνιότητα…
Δὲν βλέπουμε μπροστά μας…
Εἴμαστε σὰν τυφλοί, σὰν ὑπνωτισμένοι καὶ δὲν νοιώθουμε παρὰ μόνον μιὰ ἐπιθυμία: νὰ ἤμαστε μαζύ, ἀλλὰ  καὶ ἔναν φόβο, μήπως ὁ ἄλλος φύγῃ καὶ τὸν χάσουμε. Συνέχεια →

Χρειάζεται ἐπίγνωσις γιὰ νὰ χαράξῃ κάποιος τὸν δικό του δρόμο καὶ νὰ ξέρῃ τὶ συμβαίνει στὴν τωρινὴ στιγμή.

Ἐπίγνωσις σημαίνει νὰ ἀρχίζῃς νὰ βλέπῃς, νὰ ἀκοῦς, νὰ γεύεσαι, νὰ μελετᾷς καὶ νὰ ἀξιολογῇς ἀνεξάρτητα, ἀποῤῥίπτοντας τὶς παλαιὲς ἀπόψεις, ποὺ διαστρεβλώνουν τὴν εἰκόνα τῆς πραγματικότητος. Συνέχεια →

Κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανό, θαμπὸ τὸ συννεφιασμένο τοπίο κρατᾶ τὰ μάτια τῆς αἰσιοδοξίας κλειστά…
Φύλλα πεσμένα, ἀπογυμνωμένα δέντρα ἀπὸ κάθε στολίδι.
Ὁ γιακὰς τοῦ παλτοῦ ὄρθιος, κόντρα στὸν ἄνεμο. Συνέχεια →

Κάποιος τοῦ εἶπε πὼς αὐτὸ δὲν γίνεται.
Ἐκεῖνος ἀπήντησέ ὅτι μπορεῖ νὰ μὴν γίνεται, ἀλλὰ  δὲν θὰ τὸ δεχθῆ ἐὰν δὲν προσπαθήσῃ νὰ τὸ κάνῃ.
Στρώθηκε στὴν δουλειά, μὲ ἕνα πλατὺ χαμόγελο στὸ πρόσωπό του. Ἄ καὶ δὲν ἤξερε τὶ θὰ γίνη, ξεκίνησε προσπαθῶντας νὰ κάνῃ αὐτὸ ποὺ δὲν γίνεται.  Κάποιοι τὸν κορόιδεψαν… «Ποτέ σου δὲν θὰ τὸ κάνῃς», τοῦ εἶπαν. Τοὐλάχιστον μέχρι τώρα κανεὶς δὲν τὰ κατάφερε. Συνέχεια →

Τὸ ἄρθρο αὐτὸ τὸ ἔγραψα πέρυσι καὶ τὸ ἐπαναδημοσιεύω ἐφέτος.
Μετὰ τὸν θάνατο τῆς πενθερᾶς μου ἕνα πακέτο γράμματα τοῦ ἀδελφοῦ της, ἀπὸ τὸν πόλεμο, ἐπέρασαν στὰ χέρια μας, καὶ ἔτσι ἔχω τὴν τύχη καὶ τὴν τιμὴ νὰ τὰ κρατῷ καὶ νὰ μπορῷ νὰ τὰ μοιράζομαι μαζύ σας σήμερα.
Ὅταν τὰ βρήκαμε αἰσθανθήκαμε δέος καὶ συγκίνηση.
Τὸ μέλανι καὶ τὸ χαρτὶ ἔδωσαν τὴν δική τους μάχη μὲ τὸν χρόνο καὶ ἔμειναν ἄθικτα, σὰν νὰ γνώριζαν τὸν προορισμό τους.
Μικρὲς ἰστορίες που φτιάχνουν τὴν μεγάλη ἱστορία. Συνέχεια →