Κι ἐν ᾦ ἤδη μᾶς ἀπειλοῦν ἀπὸ κάθε πλευρὰ του πλανήτου, γιὰ νέα μνημόνια, γιὰ νέα κουρέματα, τῶν δικῶν μας καταθέσεων, γιὰ νέους τρόπους δουλοποιήσεῶς μας, τὰ κουδουνισμένα τῆς κυβερνήσεως ἀναζητοῦν ἀπὸ ἐξωτικοὺς παραδείσους ἔως πολυσύχναστες πόλεις, σὲ κάθε πλευρὰ τοῦ πλανήτου, πρὸ κειμένου νὰ κρυφτοῦν καὶ νὰ ἐκτονωθοῦν.
Κτήνη;
Μπᾶ… Μακάρι νὰ ἦσαν κτήνη…
Εἶναι ἁπλῶς πολύ, πολύ, μὰ πάρα πάρα πολύ, ἠλίθιοι… Ἀπελπιστικὰ ἠλίθιοι…
Τόσο ποὺ δὲν μποροῦν οὔτε τοὺς βασικοὺς κανόνες γιὰ τὴν αὐτοσυντήρησίν τους νὰ διακρίνουν… Συνέχεια →