Αφιερωμένο σε όλα τα ερπετά που έσερναν τον κοσμάκη είτε στο ΝΑΙ είτε στο ΟΧΙ……
Νομοσχέδιο Ιθαγένειας ΥΠΕΡ ΣΥΡΙΖΑ ΠΑΣΟΚ ΠΟΤΑΜΙ
Νομοσχέδιο Ιθαγένειας ΚΑΤΑ ΑΝ.ΕΛ.
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀλήθειες
Ποῦ πῆγε τό «κούρεμα» τοῦ «χρέους»;
Η αναδιάρθρωση έγινε αναδιαμόρφωση…
Αυτό σημαίνει …επιμήκυνση αποπληρωμής και μείωση των επιτοκίων (είπαν)…!!!
(Μα και περισσοτέρους τόκους, εφόσον για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα θα τους πληρώνουμε!!!)
Συνέχεια
Ὁ Τσίπρας ἤθελε τὸ «ΟΧΙ» γιὰ νὰ πῇ τὸ …Μεγάλο «ΝΑΙ»!
Οἱ πανηγυριστὲς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ γιὰ τὸ τροπαιοφόρο «ΟΧΙ» πρέπει κάποια στιγμὴ νὰ προβληματισθοῦν: Γιατί, ἄραγε, οἱ Εὐρωπαῖοι δέν ἔκλεισαν τήν συμφωνία μέ τούς «δικούς» τους Σαμαρᾶ καὶ Βενιζέλο; Συνέχεια
Κι ὅμως δὲν εἶναι οἱ ἀριθμοί…
Ἀκόμη καὶ ἂν ἔχουν ἀντικειμενικὰ δίκιο, σὲ ἐπίπεδο ἀριθμῶν, ὅσοι ἐπιμένουν ὅτι ἡ πραγματικὴ τραγωδία τώρα ἀρχίζει, εἶναι ἐπειδὴ ξέρουν νὰ σκέπτονται μόνο μὲ ἀριθμοὺς καὶ νὰ μιλοῦν μόνο γιὰ ἀριθμούς.
Δὲν ἔχουν τὴν παραμικρὴ ἰδέα ἀπὸ ἀνθρώπους.
Ἡ κρίσις τῶν τελευταίων πέντε ἐτῶν ἄνοιξε τίς πόρτες γιὰ τὴν ἀνάδυσι τῶν πλέον ἀρχεγόνων ἀνθρωπίνων ἐνστίκτων.
Τὸ πρόβλημά μας δὲν ἦταν παρὰ ἐλάχιστα οἰκονομικό. Ἦταν πρωτίστως καὶ κυρίως ἠθικό. Καὶ ἀντί ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τῆς κρίσεως νὰ θέσουμε μιὰ καὶ μόνο προτεραιότητα, αὐτὴν τῆς δικαιοσύνης, ἀφήσαμε τὴν δικαιοσύνη νὰ κοιμᾶται, ἱερουργῶντας στὴν εὐημερία τῶν ἀριθμῶν καὶ μάλιστα ὑπὸ τὸν ὅρο τῆς ἀπολύτου προτεραιότητός τους. Γιὰ τὸ καλό της δὲν παραμελήσαμε ἁπλᾶ τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ τοὺς θεωρήσαμε ἀναλωσίμους. Ὑλικὸ γιὰ θυσίες. Συνέχεια
Ἡ ἀνανέωσις τοῦ τέρατος…
Τὸ μόνο ποὺ μπορεῖ νὰ συνεχίσουν νὰ παράγουν οἱ ἄνθρωποι τοῦ ἀπερχομένου πολιτικοῦ συστήματος εἶναι τὰ παιδιά τους.
Τὰ παιδιά τους μὲ τὴν βιολογικὴ ἀποκλειστικὰ ἔννοια.
Τώρα ψάχνουν ἕνα ἀπὸ αὐτά, νὰ τὸ βάλουν σὰν σύμβολο στὴν προμετωπίδα καὶ νὰ παραμείνουν ἐνεργοὶ στὸ πολιτικὸ σκηνικό. Συνέχεια
Λύσις χωρὶς φτώχεια ΔΕΝ ὑπάρχει…
Τίποτα δὲν ἐξαρτᾷται ἀπὸ ἔξω.
Ἡ βιώσιμος λύσις θὰ γεννηθῇ μέσα καὶ ἔχει σὲ πρώτη φάσι νὰ κάνῃ μὲ τοὺς μισθοὺς τῶν κρατικῶν ὑπαλλήλων καὶ τίς συντάξεις τῶν ἀπομάχων.
Κάποιος πρέπει νὰ πῇ στοὺς πρώτους ὅτι δὲν ἔχει σημασία πόσο κουράζονται γιὰ νὰ μᾶς ὑπηρετοῦν ἀπὸ τὰ γραφεῖα τους, ἀλλὰ πόσο μποροῦμε νὰ τοὺς πληρώνουμε.
Καὶ κάποιος πρέπει νὰ πῇ στοὺς συνταξιούχους ὅτι οἱ κρατήσεις τους (ἀκόμη καὶ ἂν πράγματι κάποτε ἐπληρώθησαν) ἔχουν δυστυχῶς χαθεῖ. Ὑπὸ αὐτὴν τὴν ἔννοια, ἂν μπορῇ ἕνας χαμηλοσυνταξιοῦχος τοῦ ΙΚΑ νὰ ζήσῃ μὲ τὰ λίγα ποὺ παίρνει, μὲ τὰ ἴδια μπορεῖ νὰ ζήσῃ καὶ ἕνας ἀπόστρατος ἢ ἕνας δικαιοῦχος ἄλλου εὐγενοῦς ταμείου. Συνέχεια