Δὲν ἄφησαν κάτι στὴν τύχη γιὰ 44 ὁλόκληρα χρόνια.

Ἔτσι μία σπουδαία μουσικὴ πολιτισμικὴ ἐξέλιξις τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ὅπως ἦταν τὸ ἐλαφρολαϊκὸ τραγούδι, ποὺ ἤκμασε ἤδη ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ ΄60 καὶ παρήγαγε ἐξαιρετικοὺς μουσικούς, στιχουργοὺς καὶ ἑρμηνευτές, ἐκατηγορήθη ὡς μικροαστικό, χουντικό, στερούμενο βάθους ἐνῶ στὴν οὐσία ἐκπροσωποῦσε μία καινούργια κοινωνία, ποὺ ἔβγαινε δυναμικὰ στὸν παγκόσμιο στίβο, διεκδικώντας μία θέση στὶς ἀνεπτυγμένες κοινωνίες. Συνέχεια
Ὁ Ἑλληνισμὸς οὐδέποτε ἡττήθη, στὴν πραγματικότητα, ἀπὸ τοὺς ἐπιδόξους κατακτητές του, ὅσο ἀπὸ τοὺς ἀρνησιθρήσκους καὶ ἀρνησιπάτριδες, ποὺ ὄχι μόνον ὑπετάχθησαν παθητικῶς ἀλλὰ καὶ συνηργάσθησαν ἐνεργητικῶς μὲ τὸν ἐχθρό. 


