Λίλα, Λιλοῦκο, Λιλάκι…
Τήν θυμᾶστε;
Μία ἐκπληκτικὴ Τζένη Καρέζη ποὺ μαζὺ μὲ τὸν Διονύση Παπαγιαννόπουλο καὶ τὸν Ἀλέκο Ἀλεξανδράκη δίδουν κάτι ἀπὸ τὸν καλλίτερο ἑαυτό τους…
Κι ὄχι, δὲν εἶναι πὼς δὲν τὴν γνωρίζουμε τὴν ταινία… Οὔτε πὼς μᾶς περισσεύει χρόνος γιὰ νὰ τὸν σπαταλᾶμε σὲ ἀνόητες, κατὰ κάποιους, ἑλληνικὲς ταινίες τοῦ περασμένου αἰῶνος… Συνέχεια →

Ἐπαναλαμβάνομαι… Ἴσως νὰ γίνομαι κουραστική…
Ὅμως εἶναι σημαντικότερον τὸ νὰ μποροῦμε νὰ ἐπαναδομοῦμε τοὺς ἑαυτούς μας καθημερινῶς παρὰ νὰ μᾶς κατευθύνουν πρὸς τὴν ἀπογοήτευσι, τὴν δυστυχία καὶ τὴν κατάθλιψι…
Κι ἐπεὶ δὴ κυριοτέρα πηγὴ καταθλίψεως εἶναι πάντα τὰ δελτία εἰδήσεων, ἔως νὰ ἀλλάξουν τὰ δεδομένα, καλὸ εἶναι νὰ τὰ ἀποφεύγουμε… Συνέχεια →

Ὁ Ἀνδρέας, ἤ ὀρθότερα, ὁ νέος Ἀνδρέας, ποὺ γιὰ νὰ γίνῃ νέος πούλησε, βάσει σεναρίου, τὴν ψυχή του στὸν διάβολο…
Εὐφάνταστο σενάριο μὲ ἕναν ἐκπληκτικὸ Δημήτρη Χόρν, ποὺ μᾶλλον δὲν ἦταν καὶ πολὺ ὑπερήφανος γιὰ αὐτήν του τὴν συμμετοχή.
Παρὰ ταὔτα, ἐγὼ πλέον προτείνω νὰ παρατήσουμε τὶς εἰδήσεις καὶ νὰ πᾶμε μίαν βόλτα… Ἤ νὰ βγοῦμε στὴν ταράτσα νὰ μετρήσουμε τὰ ἀστέρια… Ἤ νὰ διαβάσουμε ἕνα βιβλίο… Συνέχεια →

Τὰ γράψαμε, τὰ ξαναγράψαμε…
Εὐτυχῶς, κάποιοι συμφωνοῦν μαζύ μου… (Τὸ ἀντιλαμβάνομαι ἀπὸ τὶς ἀναγνώσεις.)
Ἀλλὰ γιὰ νὰ ξεπεράσουμε ΟΛΟΙ μας τὴν κατάθλιψι πρέπει σιγὰ σιγὰ νὰ ἀναδομούμεθα…
Γιὰ νὰ ἐπιτευχθῇ αὐτὸ πρέπει νὰ ἀποκοποῦμε ἀπὸ τὶς ἀρνητικὲς εἰκόνες, σκέψεις, καταστάσεις, τοὐλάχιστον τὶς ὧρες πρὶν ἀπὸ τὸν ὗπνο. Συνέχεια →

Ἀγαπημένη ταινία…
Τρυφερή, νοσταλγική, ἀπολαυστική… Δίχως κάτι γιὰ νὰ κουράζῃ ἤ νὰ προβληματίζῃ, μὰ πάντα ὅμως κρύβει στὸ βάθος της τὴν πεπαίδευσι…
Μαζὺ μὲ κάποιες ἄλλες, ἐκείνης τῆς ἐποχῆς ταινίες, θεωρῶ πὼς ἴσως εἶναι ἀπὸ τὶς καλλίτερες στὸ εἶδος τους. Συνέχεια →

Καὶ σήμερα ἐδῶ.
Τὴν ταινία τὴν εἶδα πρὸ τριῶν περίπου ἐβδομάδων, ὅταν ἔφθασα στὸ …ἀμήν.
Ἀγαπημένη ταινία…
Ἀπόψε λέω νὰ τὴν ξαναδῶ… Συνέχεια →