Δεκέμβριος 2013. Ξενοδοχείο The Waldorf Astoria στον αριθμό 310 της Park Avenue.
Ο Έλληνας αξιωματούχος είχε απέναντί του 3 πρόσωπα που τον κοίταζαν σαρκαστικά.
Θεωρούσαν ότι του έκαναν χάρη κάθε φορά που έμπαιναν στον κόπο να παίρνουν το βλέμμα τους από τον καλοσχηματισμένο πισινό τής αφροαμερικανίδας σερβιτόρας που καθόταν διακριτικά σε απόσταση 3 μέτρων από την παρέα, έτοιμη να ανταποκριθεί με ευγένεια στις παραγγελίες τους. Συνέχεια
Ἐπεὶ δὴ ἔχουμε ποὺ ἔχουμε τὸ Πολεμικὸ Ναυτικό…
Κι ἐπεὶ δὴ τὸ πληρώνουμε ποὺ τὸ πληρώνουμε…
Κι ἐπεὶ δὴ ΔΕΝ πρέπει νὰ κάάάθονται καὶ νὰ κάνουν …κρουαζιέρες…
…Βρῆκαν δουλειὰ γιὰ νὰ τοὺς εὑρίσκεται!!! Συνέχεια
Θὰ ξεκινήσω λοιπὸν σήμερα ἀπὸ τὸ …τέλος.
Γιὰ τὴν ἀκρίβεια ᾶς δοῦμε ξανὰ αὐτά: Συνέχεια
Βέβαια ἀκόμη ἐδῶ δὲν τὰ εἴδαμε αὐτὰ τὰ καμώματα… Ἀλλὰ ὅπως στὴν Βρεαταννία ξεκίνησαν νὰ ἐμφανίζονται, ἐπισήμως καὶ ΔΙΧΩΣ ἀντιδράσεις ἀπὸ τὶς ἐπίσημες ἀρχές, ἔτσι καὶ στὴν ὑπόλοιπη Ἡνωμένη Εὐρώπη ἀναμένονται συντόμως… Μὰ πολὺ συντόμως…
Νεαρὸς Ἀμερικανὸς λοιπόν… φοιτητής, ἔπινε τὶς μπυρίτσες του βαδίζοντας.
Βρέθηκε εἰς τὴν Λόνδρα, περιπατοῦσε ἀμέριμνα καὶ δίχως νὰ τὸ ἀντιληφθῇ εἰσῆλθε σὲ περιοχὴ ποὺ ἐφαρμόζεται ἡ σαρία.
Τί ἔπαθε; Συνέχεια
Ανοίγω την αρχική σελίδα και βλέπω φωτογραφίες με σκυλάκια να πεθαίνουν. Άλλοτε από την κακοποίηση και άλλοτε από πείνα. Συνεχίζω πιο κάτω τα ίδια. Δάκρυα για τα σκυλάκια που πεθαίνουν. Και πιο κάτω, άλλη μια απ’ τα ίδια.
Κι εγώ τ’ αγαπώ τα σκυλάκια (και όλα τα ζώα).
Γι’ αυτό έχω μια πρόταση για σας τους ευαίσθητους (δεν ειρωνεύομαι, το εννοώ). Συνέχεια
Ὅταν εἶσαι ὑποστηρικτὴς τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καὶ θέλεις τὸ δικαίωμα τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας, ὀφείλεις νὰ γνωρίζῃς ὅτι πηγαίνει πακέττο μαζὺ μὲ μερικὰ ἄλλα δικαιώματα:
Τὸ δικαίωμα τῆς ἐλευθερίας, τῆς συνειδήσεως, τῆς γνώμης, τῆς κρίσεως, τοῦ λόγου, τῆς ἱστορικῆς ἐρεύνης καὶ τῆς δημοσίου ἐκφράσεως τῶν ἰδεῶν σου!!! Συνέχεια
