Περί ἀναπτύξεως συζητᾶμε;
Πολὺ καλὰ κάνουμε!
Διότι πράγματι ἔχουμε ἀνάπτυξιν στὸ Ἑλλαδοκαφριστάν!
Καὶ τὶ ἀνάπτυξι!
Ἀναπτύσσονται ἀγορὲς ποὺ πωλοῦν ἡμιθανῆ ἀδέσποτα σκυλιὰ καὶ γατιά…
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἄθλιοι
Κι ὅσο ὁ κυβερνητικὸς θίασος ἔπαιζε τὴν ἰλαροτραγωδία τοῦ ἀνασχηματισμοῦ…
Και όσο ο κυβερνητικός θίασος έπαιζε την ιλαροτραγωδία της πτώσης και του ανασχηματισμού, η Βουλή ψήφιζε:
1) Εξαίρεση από αστική ευθύνη των υπουργών.
2) Εξαίρεση από αστική, ποινική ευθύνη και μέτρα διοικητικής εκτέλεσης μελών ΤΑΙΠΕΔ.
3) Εξαίρεση από αστική, ποινική ευθύνη και μέτρα διοικητικής εκτέλεσης μελών εταιριών υπό αποκρατικοποίηση.
Συνέχεια
Εὑρήκαμε τρόπο νὰ σώσουμε τὸ Ἑλλαδοκαφριστάν!!! Ψηφίζουμε (τ)ΣΥΡΙΖΑ!!!
Διότι…
Άπὸ τὴν Εὐρώπη δὲν φεύγουμε…
Ἀπὸ τὸ ΝΑΤΟ δὲν φεύγουμε…
Ἀπὸ τὸ εὐρὼ δὲν φεύγουμε…
Ἡ διάσωσις τῶν τραπεζῶν παραμένει ὑπὲρ ἄνω ὅλων…
Συνεπῶς;
Συνεπῶς πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ λάβῃ τὴν σκυτάλη ὁ (τ)ΣΥΡΙΖΑ γιὰ νὰ τὸ φᾶμε κι αὐτὸ τὸ …ἀγγούρι!
«Ἀναρωτιέμαι πραγματικά, ἔχετε σώας τάς φρένας;»
Ἐμεῖς δέν ἀναρωτιόμαστε καθόλου. Ξέρουμε πῶς λειτουργεῖτε. Ὅλα γιά τήν καρέκλα καί τήν μάσα. Ἀκόμα καί τήν μάνα καί τήν κόρη σας ξεπουλᾶτε γι΄αὐτά.
Καμαρῶστε τί ἔλεγε ὁ Μπουμποῦκος πρίν ἀπό μερικά χρόνια. Ὄχι μόνον αὐτός, βεβαίως. Ὅλοι οἱ ἐθνοκηφῆνες ἀπό τήν ἴδια πάστα εἶναι φτιαγμένοι: Συνέχεια
Νέα ἔφοδος τοῦ Πα-σοκ στήν ἐξουσία (στήν μάσσα ἤθελα νά πῶ)
Εἶναι αὐτό πού λέμε: Ἡ ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται.
Εἴχαμε συνηθίσει νά βλέπουμε νά ἐναλλάσσονται τά «μεγάάάάάλα» κόμματα στήν ἐξουσία. Πότε Νού Δούλα, πότε Πα-σοκ. Ε, τώρα δέν ἐναλλάσσονται, συγκυβερνοῦν. (λέμε τώρα).
Ἐδῶ καί τρία χρόνια τρῶνε μαζί. Μικρότερη ἡ πίττα γάρ εἶπαν κι αὐτοί νά κάνουν μία ἔκπτωσι. Δύσκολοι καιροί ἀκόμα καί γιά ἐθνοκηφῆνες. Συνέχεια
Ἡ οὐρὰ τῆς ἐγχωρίου τρόικας ποὺ λέγεται Λοβέρδος.
Κανονικὰ δὲν ἔπρεπε νὰ καταπιασθῶ μὲ τὸ ἄτομο ἀλλὰ ἐσκέφθην πὼς ἴσως εἶναι καλὸ νὰ ἐπαναλάβουμε μὲ λέξεις αὐτὸ ποὺ ἀντιλαμβανόμεθα μὲ τὶς εἰκόνες.
Τί εἶναι λοιπόν ἐτούτη ἡ κουδουνίστρα πού ἐμφανίζεται ὥς πορδή συχνά πυκνά;
Μή δέν εἶναι αὐτό τό νούμερο πού κατήργησε τό ΕΣΥ; Μή δέν εἶναι αὐτό τό σούργελο πού τρώει μέ δεκαπέντε μασσέλες, ἀκόμη καί τώρα, ἀπό τίς δικές μας σάρκες κι ἀπό τά γενόσημα; Μή δέν εἶναι αὐτό τό κατακάθι πού ἔχει κάτσει στίς πλᾶτες μας καί κουνᾶ τά πόδια βαρῶντας μας καί τό κεφάλι;
Εἶναι… Κι αὐτά, κι ἄλλα τόσα ποὺ δὲν γνωρίζουμε ἀκόμη…
Ὅμως πῶς θά δικαιολογήσῃ τόν λόγο ὑπάρξεώς του πού ἀντιστοιχεῖ στό ἀτελείωτον κι ἀπέραντον ΤΙΠΟΤΑ;
Συνέχεια