Ἔγραφα τὶς πρὸ ἄλλες γιὰ τὰ δημοσιοποιημένα ἐγκλήματα ποὺ καταδεικνύουν πὼς πλέον ἀδυνατεῖ αὐτὴ ἡ συμμορία νὰ «μαζέψῃ» τὰ ὅσα ἀπὸ τὰ ἐγκλήματά της δημοσιοποιῶνται. Κι ἀδυνατεῖ νὰ τὰ «μαζέψῃ» καί, κατ’ ἐπέκτασιν, νὰ τὰ κουκουλώσῃ καὶ νὰ τὰ καλύψῃ, διότι, πολὺ ἁπλᾶ, τὸ τέλος της ἔφθασε, ὅσο κι ἐὰν πολεμᾷ γιὰ νὰ μᾶς πείσῃ περὶ τοῦ ἀντιθέτου…
Δημοσιοποιημένα ἐγκλήματα ὑποδεικνύουν τὸ …τέλος!!!
Καὶ εἶναι πολλὰ τὰ ἐγκλήματά της…
Καί, ὄχι… Δὲν γνωρίζουμε ὅλα τὰ ἐγκλήματά της…
Ὅμως πλέον ἀδυνατεῖ νὰ τὰ ἀποκρύψῃ, πολλῷ δὲ μᾶλλον νὰ τὰ …ἐξαφανίσῃ. Ἔνα θάβει, ἑκατὸν ἕνα ἔρχονται στὸ φῶς…
Κι ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ ἀδυναμία αὐτῆς τῆς συμμορίας πλέον στὸ νὰ καλύψῃ τὰ ἴχνη της ἀποδεικνύει πὼς τὸ τέλος της εἶναι πλησιέστερα ἀπὸ ὄσο φανταζόμεθα…
Ἕνα τέτοιο παράδειγμα, ποὺ ἐπιβεβαιώνει τοὺς ἰσχυρισμούς μου, εἶναι ἡ παραίτησις λοΐζου.
Συνέχεια
Πάντως, ὅ,τι καὶ νὰ λέτε ἐσεῖς, μὲ ἀφορμὴ τὴν ὑπόθεσι Μπελογιάννη, γιὰ μνημεία, μουσεία, λῆθες, ἐθνικὲς συμφιλιώσεις καὶ τὰ τοιαύτα, ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι μεταπολεμικῶς τὸ μεγαλύτερο καὶ τὸ πιὸ ἀποφαιστικῆς σημασίας βῆμα πρὸς τὴν κατεύθυνσι τῆς ὁριστικῆς ἐθνικῆς συμφιλιώσεως, στὴν πράξι ἦταν ὁ νόμος περὶ εὐθύνης ὑπουργῶν.