Μία ἐπιστολὴ ποὺ σὲ πολλὰ της σημεῖα μὲ εὑρίσκει σύμφωνη, ἀλλὰ ὄχι στὸ «θὰ πληρώσω».
Οὐδέποτε ἤμουν φυγόπονη. Οὐδέποτε ἀπέφυγα τὶς δεσμεύσεις καὶ τὶς ὑποχρεώσεις μου. Οὔτε ἀπεφάσισα νὰ φύγω ἐκτὸς γιὰ νὰ ξεφύγω ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἄθλιο σύστημα. Ἔμεινα ἐδῶ, ὅπως κι ἐσεῖς, πρὸ κειμένου νὰ ἀντιμετωπίσω μέσα ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα τὰ προβλήματά μας.
Ἐπὶ τῆς οὐσίας.
Ὁ Νίκος Διᾶκος ἔχει ἀπόλυτον δίκαιον σὲ ὅσα γράφει. Μόνον στὴν ἀπόφασι διαφέρουμε. Ἐγὼ δὲν θὰ πληρώσω καὶ γιατί δὲν μπορῶ ἀλλὰ καὶ γιατὶ δὲν ἀναγνωρίζω πλέον συνενοχὴ στὰ ὅσα τὰ κουδουνισμένα διέπραξαν καὶ διαπράττουν εἰς βάρος μας.
Μά, κυρίως, δὲν θὰ πληρώσω, διότι εἶμαι, ἐδῶ καὶ αἰῶνες, θῦμα ἐξαπατήσεως καὶ ψευδολογιῶν καὶ βίας καὶ διαπλοκῆς καὶ ὑπεξαιρέσεων καὶ ἀνισονομίας καὶ ἀτιμωρησίας μά, κυρίως, θῦμα στοχευμένης ἀπαιδείας καί, καταληκτικῶς, συνειδητῆς καὶ στοχευμένης παραπληροφορήσεως. Ὄχι ἀπὸ δική μου εὐθύνη, ἀλλὰ ἀπὸ εὐθύνη τῶν (φερομένων) ὡς κυβερνώντων, ποὺ συστηματικῶς μὲ κρατοῦν στὸ σκοτάδι, μόνον καὶ μόνον γιὰ νὰ μὲ σέρνουν ὅπου τὰ ἀφεντικά τους ὁρίζουν.
