Μᾶς ἔχουν τόσο πολὺ ἀλλάξει τὴν κατεύθυνσιν τοῦ βλέμματός μας, ποὺ ἔχουμε τελικῶς ἑστιάσει μόνον στὰ ὅσα φαίνονται κι ὄχι στὰ ὅσα πράγματι συμβαίνουν. 
Ἡ κάρτα τοῦ πολίτου, τὸ ἠλεκτρονικὸν φακέλωμα καὶ ἡ συστηματική μας παρακολούθησις, μέσῳ δορυφόρων, εἶναι μερικὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἔχουν συμβεῖ καὶ δὲν ἀντιδράσαμε διόλου!
Μία τεραστία φυλακή, τόσο μεγάλη, ἀλλὰ καὶ τόσο σκοτεινή, ἴσα γιὰ νὰ μὴν ἀντιλαμβανόμαστε πὼς εἶναι φυλακή….
Σὰν νέφος τὴν βλέπουμε… Σὰν καταχνιά… Καὶ διαρκῶς τὰ γεγονότα ἐναλλάσσονται τὸ ἕνα τοῦ ἄλλου , μὲ τἐτοιους ῥυθμούς, ὥς τέ νὰ μὴν προλαμβάνουμε νὰ τὰ καταγράφουμε καὶ νὰ τὰ συνειδητοποιοῦμε. 
Πότε θά καταπέσῃ ὅλο αὐτό;
Χμμμμ… Ὅταν τὸ μάτι μας θὰ καθαρίσῃ ἀπόλυτα! Συνέχεια →