«Μικρὸς αἰσθανόμουν δυστυχισμένοςυ ποὺ δὲν εἶχα παπούτσια νὰ φορέσω, μέχρι ποὺ συνάντησα κάποιον …χωρὶς  πόδια…»
Μενέλαος Λουντέμης

Ὅλοι μας λίγο πολὺ γνωρίζουμε τὴν παραπάνω φράσιν…
Καὶ ὤ… Τί ἀστεῖο…
Στεκόμεθα, τὴν θαυμάζουμε γιὰ μίαν στιγμή, γιὰ τὴν ἀλήθεια της κι ἀμέσως μετὰ …προσπερνοῦμε γιὰ νὰ ξανὰ κλεισθοῦμε στὰ δικά μας… Στὰ καθημερινά μας… Σὲ αὐτὰ ποὺ ἐχάσαμε καὶ σὲ αὐτὰ ποὺ μᾶς λείπουν γιὰ νὰ γίνουμε …εὐτυχισμένοι… Σὲ αὐτὰ ποὺ δὲν ἦλθαν ἀκόμη… Σὲ αὐτὰ ποὺ ἡ …τύχη μᾶς ὑστέρησε… Ἥ σὲ αὐτὰ ποὺ μᾶς ἔκλεψαν…

Κι ὅμως…
Εἴμαστε ἐδῶ, ζωντανοί, ὑγιεῖς…
Τί περισσότερο χρειαζόμεθα;

Συνέχεια →

Τὸ μεγαλύτερό μας δῶρο εἶναι ἡ ἐπικοινωνία ποὺ ἔχουμε μὲ τὸν ἑαυτὸ μας.
Καὶ τὸ μεγαλύτερο λάθος μας εἶναι ἡ κατασπατάλησις αὐτῆς τῆς ἐπικοινωνίας.

Ἂν αὐτὸς μπορῇ νὰ εἶναι τόσο χαρούμενος καὶ ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ ἀπολαύσουμε τὴν ζωή μας. Συνέχεια →

Σὲ ἐμᾶς… Μέσα μας…
Ὅταν μπορέσουμε ἐπὶ τέλους, μέσα ἀπὸ τὶς χαοτικὲς συνθῆκες ποὺ διαβιοῦμε, νὰ τὶς ἀγνοήσουμε καὶ νὰ λειτουργήσουμε ἐλεύθερα, δίχως φόβους καὶ βάρη, τότε μποροῦμε καὶ νὰ ἑστιάσουμε πραγματικὰ στοὺς δικούς μας στόχους καὶ στὸν ἀτομικό μας δρόμο…
Καὶ τότε μὲ κάποιον …«μαγικὸ τρόπο» ὅλα ἀλλάζουν!
Οἱ δυσκολίες παραμερίζουν, τὰ προβλήματα ἐξαφανίζονται, τὰ ἀδιέξοδα χάνονται… Συνέχεια →

Ναί, εἶναι ἡ μοναδικὴ πραγματικότης μας.
Ἡ ἄνοιξις δὲν εἶναι στὰ χρώματα ἤ στὸ φῶς ἤ στὶς μυρωδιές… Ἔτσι κι ἀλλοιῶς αὐτὰ πάντα ἐκεῖ εἶναι καὶ μᾶς περιμένουν νὰ τὰ γευθοῦμε…
Γιὰ νὰ τὰ γευθοῦμε ὅμως πρέπει νὰ μποροῦμε…
Γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ γευθοῦμε τὴν ἄνοιξιν καὶ τὰ δῶρα της, πρῶτα πρῶτα πρέπει νὰ τῆς ἐπιτρέψουμε νὰ εὕεῃ χῶρο καὶ νὰ ἁπλωθῇ μέσα μας… Συνέχεια →

Τὸ νὰ γεράσω θὰ τὸ κάνω ἔτσι κι ἀλλοιῶς…
Τὸ νὰ γεράσω ὅμως ὄμορφα καὶ μὲ χάρι θὰ τὸ προσπαθήσω.
Ἡ φύσις μας δίδει τὸ πρόσωπο ποὺ ἔχουμε στὰ εἴκοσι… Συνέχεια →