Φῦγε τώρα…
Καὶ μή ξανὰ ἔλθῃς ποτέ! Τώρα φύγε.. Εἶναι καιρός…
Φῦγε πρὶν σὲ …«φύγουν» ἄλλοι. Φῦγε γιὰ νὰ προλάβῃς, νὰ σώσῃς τὸ τομάρι σου. Ἀρκετὰ ἔχεις λάβει ὡς ἀνταμοιβή, σοῦ φθάνουν…
Φῦγε γιὰ νὰ γλυτώσῃς… Φῦγε ὄρθιος…
Αὐτό…
Ανοικτή προ-ειδο-ποίηση του Δημήτρη Ιατρόπουλου, ως συμμετοχή στην Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης
Αυτά τα σύννεφα είναι δικά μας, και τα ποτάμια αυτής της χώρας και τα δέντρα. Και όλα τα κορίτσια και τα αγόρια και τα πουλιά.



ὑπερπτήσεις, ποὺ μᾶς στοιχίζουν 1.000.000 εὐρώ τήν ὤρα, γύρω ἀπό τὴν Λιβύη… Ἔτσι… Γιὰ νὰ μὴν ξεφύγῃ οὐδεῖς ἐκ τῶν ὑποστηρικτῶν τοῦ Καντάφι… Ἐμεῖς, οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ δικαίου ἐπὶ γῆς…. Ἐμεῖς μὲ τὰ λεφτὰ…. 
