Πως μου αρέσουν αυτές οι ιστορίες με άρωμα παλιάς Ελλάδας.
Οι αναφορές στον βίο των παπούδων μας,ιδίως της καθημερινότητάς τους κι όταν συνοδεύεται κι από φωτογραφίες;; Το καλλίτερο μου!!
Μόνο το καμπανάκι από το τραμ που δεν ακούω μέσα στ’αυτιά μου…
Το μόνο που μπορώ να πω μετά βεβαιότητας είναι ότι οι Ελληνες,κάποια στοιχεία του χαρακτήρα μας-κυρίως τα άσχημα- η γκρίνια και η αχαριστία ,είναι στοιχεία αέναα στον χρόνο…από την αρχαιότητα,ίσα με σήμερα!!
Άντε από εδώ,που θα μας πουν μετά ότι δεν είμαστε Ελληνες…
