Ὁ Βασίλης Μαρκεζίνης κι ὁ Θεόδωρος Καρυώτης, ἔχουν φάει τὰ δάκτυλά τους στὰ πληκτρολόγια γιὰ νὰ μᾶς μάθουν τὶ ἀκριβῶς εἶναι ἡ ΑΟΖ. Ἔχουν λείωσει τὰ παπούτσια τους στὸ πήγαινε κι ἔλα, γιὰ νὰ μᾶς παρουσιάσουν τὸ μεγάλο θέμα τῆς ΑΟΖ. Ἔχουν χύσει ποτάμια ἱδρώτα γιὰ γιὰ κατανοήσουμε τὸ τί ἀκριβῶς εἶναι ἡ ΑΟΖ.
Καὶ τελικῶς, έμεῖς οἱ κοινοί θνητοί, μάθαμε, κατανοήσαμε, ἀντιληφθήκαμε, μάλιστα σὲ τόσο καλό σημεῖο, ποὺ μποροῦμε πλέον νὰ τὴν παρουσιάσουμε καὶ σὲ ἕνα μικρό Συνέχεια
Εἶναι μπουρδέλο… Καὶ πᾶς νὰ τὸ κάνῃς προσωπικό σου γαμιστρώνα…. (Συγγνώμη γιὰ τὴν «αἰσχρολογία» μου φίλοι ἀναγνῶστες… Ἀλλὰ μόλιςἔλαβα τὸ παρακάτω ταινιάκι καὶ εἶμαι κάπως… ἀνάποδα!)
Δὲν μπορῶ νὰ γνωρίζω τὰ κίνητρα καὶ τοὺς στόχους τῶν ἐμπλεκομένων στὴν ἐπίθεσι κατὰ τοῦ Καντάφι. Αὐτὸ ποὺ γνωρίζω εἶναι ὅτι ἐμεῖς δὲν ἔπρεπε νὰ εἴμαστε ἐκεῖ. Ἂς ἀφήσουν κάποιοι τὰ περὶ «συμμαχίας» τοῦ ΝΑΤΟ καὶ ὅσων ἐπισύρει. Ὑπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι γιὰ νὰ τὸ ἀποφύγουμε. Μέ πρῶτον καὶ κύριον τὰ «παιχνίδια» τοῦ ΝΑΤΟ στὸ Αἰγαῖο καὶ ἡ συμμετοχή του ἢ συνενοχή του, στὰ τῆς ἐθνικῆς μας κυριαρχίας.
Πωλεῖται ἡ χώρα Ἑλλάς μᾶλλον… Ὅσο ὅσο…
Καταλάβαμε….
Τό νέο ναρκωτικό τῆς νέας τάξεως πραγμάτων.
Το πολιτικό σύστημα καταρρέει όχι γιατί απέτυχε, όχι γιατί οι κοινωνίες το έχουν στριμώξει στη γωνία και δεν αντέχει άλλο τα λαϊκά χτυπήματα , αλλά για να παρασύρει μαζί του τα Έθνη – κράτη ώστε με πρωτοφανή βιαιότητα να αναδυθεί η αρχέγονη απαίσια μορφή του ,χωρίς τα “φτιασίδια” του παρελθόντος.
Ο καπιταλισμός σαν σύστημα δεν ήταν τελικά παρά μια μουτσούνα αυτού του μισάνθρωπου ολιγαρχικού συστήματος, το οποίο απλώθηκε σαν την λέπρα της οποίας το τελευταίο στάδιο βιώνουμε όλοι σήμερα.
Καταρρέει λοιπόν το σύστημα και μαζί με αυτό θα καταρρεύσουμε και εμείς σαν λαός, σαν οικογένειες, σαν πρόσωπα.
Συνέχεια
Φῦγε τώρα…
Ανοικτή προ-ειδο-ποίηση του Δημήτρη Ιατρόπουλου, ως συμμετοχή στην Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης
Αυτά τα σύννεφα είναι δικά μας, και τα ποτάμια αυτής της χώρας και τα δέντρα. Και όλα τα κορίτσια και τα αγόρια και τα πουλιά.
Τί νὰ σχολιάσω τώρα ἐγώ; Ὁ Νετάκιας κι ὁ Στάθης τὰ λένε ὅλα!
Μόνον οἱ βρυκόλακες (ζόμπυ) ἔχουν αὐτὴν τὴν ἱκανότητα: νὰ βαδίζουν ἀκόμη κι ὅταν εἶναι νεκροί… Νεκρός πνευματικά… Νεκρός πολιτισμικά… Νεκρός πολιτικά… Νεκρός κοινωνικά… Νεκρός συνειδησιακά… Νεκρός ἠθικά….
Κι ὅμως.. Ἔτσι ἀκριβῶς εἶναι…. Νεκρός…. Θὰ πέσῃ μόνος του ἢ θὰ τὸν παρασύρῃ τὸ παλιρροϊκό κύμα τῆς Ἰαπωνίας; Εἴπαμε, τὸ τσουνάμι ξεκίνησε… Σαρώνει καὶ ξεπλένει…. Καὶ μετὰ ἕνας καθαρός πλανήτης….
