Ἡ ἔρευνά μας σήμερα θὰ περιορισθῇ μόνον στὰ ὅσα ἀφοροῦν στὰ τελευταῖα σαράντα χρόνια, ἄν καὶ πιστεύω πὼς σὲ κάθε προσπάθεια ἀναζητήσεως τῶν «δεσμῶν» κάποιων …«ταγῶν μας» θὰ ἀνακαλύψουμε τὶς ἴδιες …«ἀράχνες» νὰ ἔχουν ἁπλώσει τὰ δίκτυα τους, πρὸς κάθε κατεύθυνσιν τῆς πολιτικῆς, τοῦ στρατοῦ καὶ τῆς δημοσιοκαφρίας.
Γενικῶς, ἀλλὰ καὶ εἰδικῶς, ὅπου ἐξουσία, ἀκριβῶς ἐκεῖ καὶ τὰ «ἀγαπημένα» παιδιὰ τῆς (παλαιᾶς καί) νέας τάξεως πραγμάτων.

Οἱ ἡμέρες λοιπὸν ποὺ διανύουμε εἶναι …«γκαστρωμένες», κατὰ πῶς ἔλεγε κι ὁ ἀγαπημένος τους Φλωράκης, ἐὰν θυμᾶμαι καλῶς. Ἤ, ἐὰν θέλετε, μουγκές, ὅπως ἔλεγε ὁ ἀγαπημένος μας Διονύσης Παπαγιαννόπουλος. (Γιὰ τὶς ἐκλογὲς τὸ ἔλεγε ἀλλὰ ἐμεῖς τὸ παραφράζουμε ἐλαφρῶς!!!) Συνέχεια →